1. “Christ is God’s final word, and nothing may be added” (Heb 1:1–2; Gal 1:8; Rev 22:18–19)
Hebrews says God spoke through the prophets and, “in these last days,” through the Son. Jews in Jesus’ day read Moses and the Law as final in the same way, and Christians do not. Revelation 22 warns against altering “this book,” just as Deuteronomy 4:2 warns against adding to the Law, yet Christians do not treat that as closing off the Gospels. Jesus himself said he had more to say and that the Spirit of Truth would guide his followers further (John 16:12–13). Bahá’ís keep Christ’s station and teachings fully intact. The disagreement is about whether revelation is closed.
1. “พระคริสต์คือพระวจนะสุดท้ายของพระเจ้า ห้ามเพิ่มเติม” (ฮีบรู 1:1–2; กาลาเทีย 1:8; วิวรณ์ 22:18–19)
จดหมายถึงชาวฮีบรูกล่าวว่าพระเจ้าตรัสผ่านผู้เผยพระวจนะ และ “ในยุคสุดท้ายนี้” ตรัสผ่านพระบุตร ชาวยิวในสมัยพระเยซูก็เห็นว่าโมเสสและธรรมบัญญัติเป็นที่สิ้นสุดในทำนองเดียวกัน แต่คริสเตียนไม่ได้เห็นเช่นนั้น วิวรณ์ 22 เตือนมิให้แก้ไข “หนังสือนี้” เช่นเดียวกับเฉลยธรรมบัญญัติ 4:2 ที่เตือนมิให้เพิ่มเติมธรรมบัญญัติ แต่คริสเตียนไม่ถือว่าข้อนั้นปิดกั้นพระกิตติคุณ พระเยซูเองตรัสว่าทรงมีอีกมากที่จะตรัส และพระวิญญาณแห่งความจริงจะนำสาวกต่อไป (ยอห์น 16:12–13) ชาวบาไฮยอมรับสถานะและคำสอนของพระคริสต์อย่างเต็มที่ ความต่างอยู่ที่ว่าการเปิดเผยของพระเจ้าสิ้นสุดแล้วหรือไม่
2. “Bahá’ís deny the deity of Christ and the Trinity”
Bahá’ís honour Jesus as the Word of God, the Spirit of God, sinless and perfect, and the mirror in which God’s attributes shine. This is close to “whoever has seen me has seen the Father” (John 14:9). What they do not accept is that God’s infinite essence became a man, because they hold that God is transcendent. This is a genuine difference from the Nicene creed. It is worth noting that the Trinity was formulated at Nicaea (325) and Constantinople (381), not in the Gospels themselves. ‘Abdu’l-Bahá read the Trinity as three aspects of God’s relationship with creation: the Essence, the Holy Spirit and the Son.
2. “ชาวบาไฮปฏิเสธความเป็นพระเจ้าของพระคริสต์และตรีเอกานุภาพ”
ชาวบาไฮเคารพพระเยซูในฐานะพระวจนะของพระเจ้า พระวิญญาณของพระเจ้า ผู้ปราศจากบาปและสมบูรณ์พร้อม และเป็นกระจกที่สะท้อนพระลักษณะของพระเจ้า ซึ่งใกล้เคียงกับพระดำรัสที่ว่า “ผู้ที่เห็นเราก็เห็นพระบิดา” (ยอห์น 14:9) สิ่งที่ชาวบาไฮไม่ยอมรับคือการที่พระธาตุแท้อันไร้ขอบเขตของพระเจ้าทรงกลายเป็นมนุษย์ เพราะเชื่อว่าพระเจ้าทรงอยู่เหนือสรรพสิ่ง นี่เป็นความต่างที่แท้จริงจากหลักข้อเชื่อแห่งนีเซีย อนึ่ง หลักตรีเอกานุภาพถูกกำหนดขึ้นที่สภานีเซีย (ค.ศ. 325) และคอนสแตนติโนเปิล (ค.ศ. 381) ไม่ได้ปรากฏเป็นถ้อยคำในพระกิตติคุณโดยตรง อับดุลบาฮาอธิบายตรีเอกานุภาพว่าเป็นสามแง่มุมของความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับสรรพสิ่ง คือ พระธาตุแท้ พระวิญญาณบริสุทธิ์ และพระบุตร
3. “They reject the atonement and the bodily resurrection”
Bahá’ís affirm the crucifixion as Christ’s supreme sacrifice, through which he gave spiritual life to the world, and they affirm the Resurrection as real. ‘Abdu’l-Bahá taught that it was spiritual: Christ’s spirit lived on, and the disciples were raised from fear to faith. This differs from orthodox belief and should be acknowledged as such. Christians themselves have held several theories of the atonement (ransom, Christ’s victory over evil, moral influence), and penal substitution became dominant mainly after the Reformation. Paul also speaks of a “spiritual body” (1 Cor 15:44).
3. “ปฏิเสธการไถ่บาปและการฟื้นคืนพระชนม์ทางกาย”
ชาวบาไฮยอมรับการตรึงกางเขนว่าเป็นการเสียสละสูงสุดของพระคริสต์ ซึ่งประทานชีวิตฝ่ายวิญญาณแก่โลก และยอมรับว่าการฟื้นคืนพระชนม์เป็นความจริง อับดุลบาฮาสอนว่าเป็นการฟื้นคืนฝ่ายจิตวิญญาณ คือพระวิญญาณของพระคริสต์ดำรงอยู่ และเหล่าสาวกได้รับการยกขึ้นจากความกลัวสู่ความเชื่อ ข้อนี้ต่างจากความเชื่อดั้งเดิมของคริสต์ศาสนา และควรยอมรับตามตรง ทั้งนี้ คริสเตียนเองก็มีทฤษฎีการไถ่บาปหลายแบบ (ค่าไถ่ ชัยชนะเหนือความชั่ว แบบอย่างทางศีลธรรม) และทฤษฎีการรับโทษแทนมีอิทธิพลมากหลังการปฏิรูปศาสนาเป็นหลัก เปาโลก็กล่าวถึง “กายฝ่ายวิญญาณ” (1 โครินธ์ 15:44)
4. “Jesus said he is the only way (John 14:6), so the Bahá’í view is relativism”
Bahá’ís read “the Way” as the Word of God, through whom God is known in every age. That same Word spoke through Moses, Christ and Bahá’u’lláh. John 1:9 says the Light enlightens everyone, and John 10:16 speaks of “other sheep” that will become one flock. Bahá’ís are not relativists: they hold that Bahá’u’lláh is the Messenger for this age and that human beliefs can be mistaken. Many Christians read John 14:6 exclusively, so this remains a real disagreement. The Bahá’í reading includes Christ without excluding others.
4. “พระเยซูตรัสว่าพระองค์เป็นหนทางเดียว (ยอห์น 14:6) ดังนั้นแนวคิดบาไฮคือสัมพัทธนิยม”
ชาวบาไฮเข้าใจ “หนทาง” ว่าคือพระวจนะของพระเจ้า ซึ่งเป็นช่องทางที่มนุษย์รู้จักพระเจ้าในทุกยุค พระวจนะเดียวกันนี้ตรัสผ่านโมเสส พระคริสต์ และบาฮาอุลลาห์ ยอห์น 1:9 กล่าวว่าความสว่างส่องแก่มนุษย์ทุกคน และยอห์น 10:16 พูดถึง “แกะอื่น” ที่จะรวมเป็นฝูงเดียว ชาวบาไฮไม่ใช่ผู้นิยมสัมพัทธ์ เพราะเชื่อว่าบาฮาอุลลาห์คือศาสดาของยุคนี้ และความเชื่อของมนุษย์อาจผิดได้ คริสเตียนจำนวนมากอ่านยอห์น 14:6 ในความหมายแบบเดียวเท่านั้น จึงยังเป็นความเห็นต่างที่แท้จริง การอ่านแบบบาไฮยอมรับพระคริสต์โดยไม่ตัดผู้อื่นออก
5. “Christ will return visibly, as the same Jesus, on the clouds” (Acts 1:11; Matt 24:30; Rev 1:7)
Jews expected the literal Elijah to descend before the Messiah (Mal 4:5), yet Jesus said John the Baptist was Elijah (Matt 11:14; 17:12–13). It was the same spirit in a different person, and many missed it by reading literally. Bahá’ís say the same pattern applies: Christ’s spirit and power returned in Bahá’u’lláh. “Clouds” symbolise what veils a Messenger, such as human form, unfamiliar origins and tradition. Jesus also said he would come “like a thief” (Matt 24:43), meaning unexpectedly, and promised “a new name” (Rev 3:12).
5. “พระคริสต์จะเสด็จกลับมาให้เห็นชัดเจน ในฐานะพระเยซูองค์เดิม บนเมฆ” (กิจการ 1:11; มัทธิว 24:30; วิวรณ์ 1:7)
ชาวยิวคาดหวังว่าเอลียาห์ตัวจริงจะลงมาก่อนพระเมสสิยาห์ (มาลาคี 4:5) แต่พระเยซูตรัสว่ายอห์นผู้ให้บัพติศมาคือเอลียาห์ (มัทธิว 11:14; 17:12–13) คือพระวิญญาณเดียวกันในบุคคลต่างองค์ และคนจำนวนมากพลาดไปเพราะอ่านตามตัวอักษร ชาวบาไฮเห็นว่ารูปแบบเดียวกันนี้เกิดขึ้นอีก คือพระวิญญาณและฤทธานุภาพของพระคริสต์กลับมาในบาฮาอุลลาห์ “เมฆ” เป็นสัญลักษณ์ของสิ่งที่บดบังศาสดา เช่น ร่างมนุษย์ ภูมิหลังที่ไม่คุ้นเคย และธรรมเนียมเดิม พระเยซูยังตรัสว่าจะเสด็จมา “เหมือนขโมย” (มัทธิว 24:43) คือโดยไม่คาดคิด และทรงสัญญาถึง “พระนามใหม่” (วิวรณ์ 3:12)
6. “Jesus warned of false prophets and false Christs” (Matt 7:15; 24:24)
The warning is real, and Jesus gave the test: “by their fruits” (Matt 7:16–20). Bahá’ís point to Bahá’u’lláh’s forty years of imprisonment and exile for teaching unity, his refusal of revenge, and a worldwide community in over 200 countries built on racial unity, nonviolence and service. Gamaliel’s principle also applies (Acts 5:38–39): what is merely human will fail. The same warnings were turned against Jesus by his opponents (Matt 12:24). Critics may apply the test and reach other conclusions, and Bahá’ís simply invite honest investigation.
6. “พระเยซูทรงเตือนเรื่องผู้เผยพระวจนะเท็จและพระคริสต์เท็จ” (มัทธิว 7:15; 24:24)
คำเตือนนี้เป็นความจริง และพระเยซูทรงให้เกณฑ์ไว้ว่า “รู้จักได้จากผลของเขา” (มัทธิว 7:16–20) ชาวบาไฮชี้ว่าบาฮาอุลลาห์ถูกจองจำและเนรเทศราวสี่สิบปีเพราะสอนเรื่องเอกภาพ ทรงปฏิเสธการแก้แค้น และชุมชนบาไฮทั่วโลกในกว่า 200 ประเทศเกิดขึ้นบนความเป็นเอกภาพระหว่างเชื้อชาติ อหิงสา และการรับใช้ หลักของกามาลิเอลก็ใช้ได้เช่นกัน (กิจการ 5:38–39) คือสิ่งที่มาจากมนุษย์ย่อมล้มเหลวเอง ฝ่ายตรงข้ามของพระเยซูก็เคยใช้คำเตือนทำนองเดียวกันนี้กล่าวหาพระองค์ (มัทธิว 12:24) ผู้วิจารณ์อาจใช้เกณฑ์นี้แล้วได้ข้อสรุปต่างออกไป ชาวบาไฮเพียงเชิญชวนให้ศึกษาอย่างซื่อตรง
7. “The Comforter and Spirit of Truth already came at Pentecost” (John 14:16; Acts 2)
Bahá’ís accept that Pentecost was a real outpouring of the Spirit. Yet Jesus said the Spirit of Truth would “guide you into all truth” and “declare the things to come,” and that his disciples could not yet bear everything he had to say (John 16:12–13). Bahá’ís understand that promise as pointing beyond the first century, and they see it fulfilled in Bahá’u’lláh. They do not claim Bahá’u’lláh is God incarnate. Bahá’í writings also use “Holy Spirit” for the divine bounty that inspires all the Messengers.
7. “องค์ผู้ช่วยและพระวิญญาณแห่งความจริงเสด็จมาแล้วในวันเพนเทคอสต์” (ยอห์น 14:16; กิจการ 2)
ชาวบาไฮยอมรับว่าวันเพนเทคอสต์เป็นการหลั่งพระวิญญาณจริง แต่พระเยซูตรัสว่าพระวิญญาณแห่งความจริงจะ “นำท่านเข้าสู่ความจริงทั้งสิ้น” และ “จะแจ้งให้ท่านทราบถึงสิ่งที่จะมาภายหน้า” และสาวกยังรับสิ่งที่พระองค์จะตรัสไม่ไหวในขณะนั้น (ยอห์น 16:12–13) ชาวบาไฮเข้าใจว่าพระสัญญานี้ชี้ไปไกลกว่าศตวรรษแรก และเห็นว่าสำเร็จในบาฮาอุลลาห์ ชาวบาไฮไม่ได้อ้างว่าบาฮาอุลลาห์คือพระเจ้าที่จุติมา งานเขียนบาไฮยังใช้คำว่า “พระวิญญาณบริสุทธิ์” หมายถึงพระพรของพระเจ้าที่ดลใจศาสดาทุกพระองค์
8. “Date-setting around 1844 and Daniel 8:14 is a misuse of prophecy, and Miller’s prediction failed”
Many Christian scholars before 1844 (Bengel, Wolff, Miller and others) read Daniel’s 2,300 “days” as years running from the decree in Ezra 7 (457 BC), pointing to 1844 and expecting something momentous. The Báb declared his mission in May 1844. Bahá’ís do not say Miller was right about the manner of the event, only that the date pointed to a real one. This is an interpretive argument and cannot be proven. The Bahá’í case rests more on Bahá’u’lláh’s teachings and their fruits than on date calculations.
8. “การคำนวณปี ค.ศ. 1844 จากดาเนียล 8:14 เป็นการใช้คำพยากรณ์ผิดวิธี และคำทำนายของมิลเลอร์ก็ล้มเหลว”
นักวิชาการคริสต์จำนวนมากก่อนปี 1844 (เช่น เบงเกล วูล์ฟ มิลเลอร์) ตีความ “2,300 วัน” ในดาเนียลว่าเป็น 2,300 ปี นับจากพระราชกฤษฎีกาในเอสรา 7 (457 ปีก่อน ค.ศ.) ซึ่งชี้ถึงปี 1844 และคาดหมายว่าจะเกิดเหตุการณ์สำคัญ พระบาบประกาศพันธกิจในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1844 ชาวบาไฮไม่ได้บอกว่ามิลเลอร์ถูกเรื่องลักษณะของเหตุการณ์ เพียงแต่ว่าปีนั้นชี้ถึงเหตุการณ์จริง นี่เป็นข้อโต้แย้งเชิงการตีความ พิสูจน์ไม่ได้ และหลักฐานของชาวบาไฮอยู่ที่คำสอนของบาฮาอุลลาห์และผลของคำสอนนั้นมากกว่าการคำนวณวันเวลา
9. “Bahá’ís read the Bible allegorically and inconsistently”
Christians also read through Christ: Matthew 2:15 applies Hosea 11:1 to Jesus, Paul calls Hagar and Sarah an “allegory” (Gal 4:24), and Jesus used symbolic language (“born again,” “destroy this temple,” “let the dead bury their dead”). Bahá’u’lláh’s Kitáb-i-Íqán argues that each Messenger was rejected because people took prophecies literally, as when Jesus’ contemporaries expected an earthly king. The caution is fair: interpretation must be principled. The Bahá’í principle is to read symbolically where Scripture itself signals symbol, and to test readings against their fruits.
9. “ชาวบาไฮตีความพระคัมภีร์เป็นอุปมาอุปไมยอย่างไม่สม่ำเสมอ”
คริสเตียนเองก็อ่านพระคัมภีร์ผ่านพระคริสต์ เช่น มัทธิว 2:15 นำโฮเชยา 11:1 มาใช้กับพระเยซู เปาโลเรียกเรื่องฮาการ์และซาราห์ว่า “อุปมา” (กาลาเทีย 4:24) และพระเยซูเองทรงใช้ภาษาเชิงสัญลักษณ์ (“เกิดใหม่” “ทำลายพระวิหารนี้” “ปล่อยให้คนตายฝังคนตาย”) คีตาบ-อี-อีกอนของบาฮาอุลลาห์ชี้ว่าศาสดาทุกพระองค์ถูกปฏิเสธเพราะผู้คนอ่านคำพยากรณ์ตามตัวอักษร เช่น คนร่วมสมัยของพระเยซูที่รอกษัตริย์บนโลก ข้อเตือนนี้ยุติธรรม เพราะการตีความต้องมีหลักการ หลักของชาวบาไฮคืออ่านเป็นสัญลักษณ์เมื่อพระคัมภีร์เองบ่งชี้เช่นนั้น และตรวจสอบการตีความด้วยผลที่ตามมา
10. “Bahá’ís undermine the Bible’s authority and inerrancy”
Bahá’ís affirm the Bible as the Word of God. Bahá’u’lláh’s complaint is less about textual corruption than about misinterpretation by religious leaders. Scholars note that some passages, such as Mark 16:9–20 and John 7:53–8:11, are absent from the earliest manuscripts, and formal “inerrancy” as a doctrine was set out mainly in modern times (for example the 1978 Chicago Statement), not held by all Christians. The real difference is that Bahá’ís also recognise divine authority in later revelation.
10. “ชาวบาไฮบ่อนทำลายอำนาจและความไร้ข้อผิดพลาดของพระคัมภีร์”
ชาวบาไฮยอมรับพระคัมภีร์ไบเบิลว่าเป็นพระวจนะของพระเจ้า ข้อตำหนิของบาฮาอุลลาห์เน้นที่การตีความผิดโดยผู้นำศาสนามากกว่าการที่ตัวบทถูกแก้ไข นักวิชาการชี้ว่าบางตอน เช่น มาระโก 16:9–20 และยอห์น 7:53–8:11 ไม่มีในต้นฉบับยุคแรกสุด และหลักความไร้ข้อผิดพลาดแบบทางการ (inerrancy) ถูกกำหนดชัดเจนในยุคใหม่เป็นหลัก (เช่น แถลงการณ์ชิคาโก ค.ศ. 1978) คริสเตียนทุกกลุ่มไม่ได้ถือตามนี้ ความต่างที่แท้จริงคือชาวบาไฮยอมรับอำนาจแห่งพระเจ้าในการเปิดเผยครั้งหลังด้วย
11. “The Bahá’í Faith is syncretism, a blend of religions”
The Bahá’í Faith is an independent religion with its own founder, scripture (the Kitáb-i-Aqdas), laws and institutions, and it does not mix rites from other faiths. It claims that one God has sent successive Messengers whose spiritual teachings agree while social laws change. That is a claim about history, not a blend. Early Christians likewise claimed continuity with the Hebrew Scriptures while forming a distinct faith.
11. “ศาสนาบาไฮเป็นการผสมผสานศาสนา (syncretism)”
ศาสนาบาไฮเป็นศาสนาอิสระ มีผู้ก่อตั้ง คัมภีร์ (คีตาบ-อี-อัคดัส) กฎหมาย และสถาบันของตนเอง และไม่นำพิธีกรรมของศาสนาอื่นมาปะปน บาไฮสอนว่าพระเจ้าองค์เดียวทรงส่งศาสดาต่อเนื่องกันมา คำสอนฝ่ายวิญญาณสอดคล้องกันในขณะที่กฎเกณฑ์ทางสังคมเปลี่ยนไปตามยุค นี่เป็นข้ออ้างเชิงประวัติศาสตร์ ไม่ใช่การผสมผสาน คริสเตียนยุคแรกก็อ้างความต่อเนื่องกับพระคัมภีร์ฮีบรูในขณะที่ก่อตั้งความเชื่อที่แตกต่างเช่นกัน
12. “Saying Christianity has been superseded is arrogant”
Bahá’u’lláh and ‘Abdu’l-Bahá honoured Christ deeply, and ‘Abdu’l-Bahá spoke in churches across Europe and North America. Bahá’ís do not call Christianity false. They teach that spiritual truths are eternal while social laws are adapted to each age, which is what Christians say about the Mosaic law (Acts 15; Gal 3:24–25; Heb 8:13). Bahá’ís also teach that Bahá’u’lláh is not the last Messenger, and that another will come after at least a thousand years. The Faith does not present itself as final.
12. “การบอกว่าคริสต์ศาสนาถูกแทนที่แล้วเป็นความหยิ่งยโส”
บาฮาอุลลาห์และอับดุลบาฮาทรงให้เกียรติพระคริสต์อย่างสูง และอับดุลบาฮาเคยกล่าวปาฐกถาในโบสถ์ทั่วยุโรปและอเมริกาเหนือ ชาวบาไฮไม่ได้บอกว่าคริสต์ศาสนาเป็นเท็จ แต่สอนว่าความจริงฝ่ายวิญญาณเป็นนิรันดร์ ส่วนกฎเกณฑ์ทางสังคมปรับตามยุคสมัย ซึ่งตรงกับที่คริสเตียนกล่าวถึงธรรมบัญญัติของโมเสส (กิจการ 15; กาลาเทีย 3:24–25; ฮีบรู 8:13) ชาวบาไฮยังสอนว่าบาฮาอุลลาห์ไม่ใช่ศาสดาองค์สุดท้าย จะมีศาสดาองค์ต่อไปหลังจากอย่างน้อยหนึ่งพันปี ศาสนาบาไฮจึงไม่ได้ประกาศว่าตนเป็นที่สิ้นสุด
13. “Bahá’u’lláh performed no miracles to authenticate his claim”
Jesus refused to give signs on demand (Matt 12:39; 16:4; John 4:48), and his opponents explained his miracles away (Matt 12:24). Bahá’u’lláh taught that miracles prove little to those who did not witness them, and that the real proof is the Word and its power to transform people and societies. Bahá’ís do not rule out miracles, but ‘Abdu’l-Bahá read many accounts symbolically, such as raising the dead as spiritual awakening. Sceptics may find this insufficient, and the Bahá’í answer is that transformation, not spectacle, is the lasting evidence.
13. “บาฮาอุลลาห์ไม่ได้ทำปาฏิหาริย์เพื่อยืนยันคำอ้างของพระองค์”
พระเยซูทรงปฏิเสธที่จะแสดงหมายสำคัญตามคำเรียกร้อง (มัทธิว 12:39; 16:4; ยอห์น 4:48) และฝ่ายตรงข้ามก็อธิบายปาฏิหาริย์ของพระองค์ไปในทางอื่น (มัทธิว 12:24) บาฮาอุลลาห์สอนว่าปาฏิหาริย์พิสูจน์อะไรได้น้อยสำหรับผู้ที่ไม่ได้เห็นด้วยตนเอง และหลักฐานที่แท้จริงคือพระวจนะและอานุภาพในการเปลี่ยนแปลงบุคคลและสังคม ชาวบาไฮไม่ได้ปฏิเสธว่าปาฏิหาริย์เป็นไปได้ แต่อับดุลบาฮาตีความหลายเรื่องเชิงสัญลักษณ์ เช่น การชุบคนตายคือการปลุกฝ่ายวิญญาณ ผู้ที่สงสัยอาจเห็นว่าไม่เพียงพอ ซึ่งคำตอบของชาวบาไฮคือ การเปลี่ยนแปลงของชีวิต ไม่ใช่ภาพที่น่าตื่นตา คือหลักฐานที่ยั่งยืน
14. “They deny original sin and salvation by grace”
Bahá’u’lláh teaches that humans are created noble, in God’s image, with a higher and a lower nature, and that sin is choosing the lower. Bahá’ís also teach that no one can reach God without divine grace, which comes through recognising God’s Messenger, and that good deeds are acceptable only on the basis of faith. So the Faith is not salvation by works alone. The doctrine of inherited guilt is also not universal among Christians: the Eastern Orthodox do not hold the Augustinian form of it, and Ezekiel 18:20 says a child does not bear a parent’s guilt.
14. “ปฏิเสธบาปกำเนิดและความรอดโดยพระคุณ”
บาฮาอุลลาห์สอนว่ามนุษย์ถูกสร้างขึ้นอย่างสูงส่งตามพระฉายาของพระเจ้า มีธรรมชาติฝ่ายสูงและฝ่ายต่ำ และบาปคือการเลือกฝ่ายต่ำ ชาวบาไฮยังสอนว่าไม่มีใครเข้าถึงพระเจ้าได้หากปราศจากพระคุณของพระองค์ ซึ่งมาทางการรู้จักศาสดาของพระเจ้า และการกระทำดีจะเป็นที่ยอมรับได้ก็ต่อเมื่ออยู่บนพื้นฐานของศรัทธา ดังนั้นไม่ใช่ความรอดโดยการกระทำล้วน ๆ อีกทั้งหลักเรื่องความผิดที่สืบทอดก็ไม่ใช่ข้อสรุปของคริสเตียนทุกกลุ่ม คริสตจักรออร์ธอดอกซ์ตะวันออกไม่ถือแบบออกัสตินเต็มรูป และเอเสเคียล 18:20 กล่าวว่าลูกไม่ต้องรับโทษความผิดของพ่อแม่
15. “There is no literal heaven, hell or final judgement”
Bahá’ís affirm that the soul is eternal and that there is judgement, reward and loss. Heaven is nearness to God and hell is remoteness from God, understood as spiritual conditions rather than places. Jesus used vivid images (fire, outer darkness, the worm) and many Christians also read them as states of the soul. C.S. Lewis imagined hell as a door locked from the inside, and Origen held a hope of eventual restoration. Bahá’ís still differ from many Christians on the details of final judgement.
15. “ไม่มีสวรรค์ นรก หรือการพิพากษาครั้งสุดท้ายตามตัวอักษร”
ชาวบาไฮยืนยันว่าจิตวิญญาณเป็นนิรันดร์ และมีการพิพากษา รางวัล และความสูญเสีย สวรรค์คือการอยู่ใกล้พระเจ้า นรกคือการห่างไกลจากพระเจ้า เข้าใจว่าเป็นสภาวะฝ่ายวิญญาณมากกว่าสถานที่ พระเยซูทรงใช้ภาพที่เด่นชัด (ไฟ ความมืดภายนอก หนอน) และคริสเตียนจำนวนมากก็เข้าใจว่าเป็นสภาวะของจิตวิญญาณเช่นกัน ซี.เอส. ลิวอิสวาดภาพนรกเป็นประตูที่ล็อกจากข้างใน และโอริเกนมีความหวังถึงการฟื้นฟูในที่สุด อย่างไรก็ตาม ชาวบาไฮยังต่างจากคริสเตียนหลายกลุ่มในรายละเอียดของการพิพากษาครั้งสุดท้าย
16. “Bahá’ís accept evolution, contradicting Genesis”
Bahá’ís teach that science and religion are two sources of knowledge that must agree, and that religion contradicting established science is superstition. They read Genesis symbolically, with Adam as the first Manifestation of the human spiritual story. ‘Abdu’l-Bahá taught that humanity developed over very long ages while being distinct in its spiritual nature. Christians have also read Genesis symbolically since early centuries, as did Origen and Augustine, and the Catholic Church accepts evolution with the soul as a special creation. Young-earth Christians will still see this as a real disagreement.
16. “ชาวบาไฮยอมรับวิวัฒนาการ ซึ่งขัดกับหนังสือปฐมกาล”
ชาวบาไฮสอนว่าวิทยาศาสตร์และศาสนาเป็นแหล่งความรู้สองทางที่ต้องสอดคล้องกัน และศาสนาที่ขัดกับวิทยาศาสตร์ที่ได้รับการยืนยันแล้วคือความงมงาย บาไฮอ่านปฐมกาลเชิงสัญลักษณ์ โดยอาดัมเป็นสัญลักษณ์ของศาสดาองค์แรกในเรื่องราวฝ่ายวิญญาณของมนุษย์ อับดุลบาฮาสอนว่ามนุษยชาติพัฒนามาตลอดยุคสมัยอันยาวนาน แต่มีธรรมชาติฝ่ายวิญญาณที่แตกต่างโดดเด่น คริสเตียนก็อ่านปฐมกาลเชิงสัญลักษณ์มาตั้งแต่ยุคแรก เช่น โอริเกนและออกัสติน และคริสตจักรคาทอลิกยอมรับวิวัฒนาการโดยถือว่าจิตวิญญาณเป็นการสร้างพิเศษ แต่คริสเตียนกลุ่มที่เชื่อว่าโลกมีอายุไม่กี่พันปีจะยังเห็นเป็นข้อขัดแย้งที่แท้จริง
17. “No clergy, baptism or communion”
Bahá’ís have no priesthood or sacraments, in order to keep faith direct and to prevent a separate priestly class, an aim shared with Jesus’ words in Matthew 23:8–12. Worship is in “spirit and truth” (John 4:24). Core practices include daily obligatory prayer, a nineteen-day fast and the Nineteen Day Feast. They hold that the true baptism is of the Spirit (Matt 3:11). The Quakers and the Salvation Army also practise no outward sacraments.
17. “ไม่มีนักบวช ไม่มีพิธีบัพติศมาหรือศีลมหาสนิท”
ชาวบาไฮไม่มีนักบวชหรือศีลศักดิ์สิทธิ์ เพื่อให้ศรัทธาเป็นความสัมพันธ์โดยตรง และไม่ให้เกิดชนชั้นนักบวชแยกต่างหาก ซึ่งสอดคล้องกับพระดำรัสของพระเยซูในมัทธิว 23:8–12 การนมัสการคือการนมัสการ “ด้วยจิตวิญญาณและความจริง” (ยอห์น 4:24) ข้อปฏิบัติหลักได้แก่ การสวดอ้อนวอนภาคบังคับประจำวัน การถือศีลอดสิบเก้าวัน และงานเลี้ยงสิบเก้าวัน ชาวบาไฮถือว่าบัพติศมาที่แท้จริงคือบัพติศมาด้วยพระวิญญาณ (มัทธิว 3:11) กลุ่มเควกเกอร์และกองทัพแห่งความรอดก็ไม่ใช้พิธีกรรมภายนอกเช่นกัน
18. “The Bahá’í Faith preaches equality yet bars women from the Universal House of Justice”
Bahá’u’lláh and ‘Abdu’l-Bahá taught the full equality of women and men, and women serve on local and national Spiritual Assemblies, Continental Boards and as Counsellors. Bahá’ís are also asked to prioritise girls’ education. Membership of the Universal House of Justice is male, based on the sacred text, and ‘Abdu’l-Bahá said the wisdom of this would become clear in the future. This is comparable to Catholic and Orthodox male priesthood. It is honest to say that many people, including some Bahá’ís, find this difficult, and the Bahá’í answer asks for trust rather than claiming a full explanation today.
18. “ศาสนาบาไฮสอนความเท่าเทียม แต่ไม่ให้สตรีเป็นสมาชิกสภายุติธรรมสากล”
บาฮาอุลลาห์และอับดุลบาฮาสอนความเท่าเทียมอย่างสมบูรณ์ระหว่างสตรีและบุรุษ สตรีทำหน้าที่ในสภาจิตวิญญาณระดับท้องถิ่นและระดับชาติ คณะกรรมการระดับทวีป และเป็นที่ปรึกษา และชาวบาไฮได้รับการสนับสนุนให้ให้ความสำคัญกับการศึกษาของเด็กหญิงก่อน สมาชิกสภายุติธรรมสากลเป็นบุรุษตามพระคัมภีร์ และอับดุลบาฮาตรัสว่าเหตุผลของเรื่องนี้จะกระจ่างในอนาคต ซึ่งเทียบได้กับการที่คริสตจักรคาทอลิกและออร์ธอดอกซ์ให้เฉพาะบุรุษเป็นบาทหลวง ต้องยอมรับตามตรงว่าหลายคน รวมทั้งชาวบาไฮบางคน เห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องยาก และคำตอบของชาวบาไฮคือขอความไว้วางใจ ไม่ได้อ้างว่าอธิบายได้ครบถ้วนในวันนี้
19. “The administration is authoritarian, and ‘Covenant-breakers’ are shunned”
There is no clergy, elections are by secret ballot with no nominations or campaigning, and individuals are free to question and investigate. The Universal House of Justice legislates on matters the texts do not cover, and its authority concerns the affairs of the Faith, not science or private conscience. Christians have parallels in Acts 15 and Matthew 16:19; 18:18. “Covenant-breaking” is not ordinary doubt or leaving the Faith but actively trying to split the community or claim authority one does not hold. Christian practice also includes avoiding such people (Matt 18:17; 1 Cor 5:11; 2 John 10). Critics find the practice harsh, and Bahá’ís respond that it exists to protect unity after a long history of Christian division.
19. “การบริหารเป็นแบบอำนาจนิยม และมีการตัดขาดผู้ละเมิดพันธสัญญา”
ศาสนาบาไฮไม่มีนักบวช การเลือกตั้งเป็นการลงคะแนนลับ ไม่มีการเสนอชื่อหรือหาเสียง และบุคคลมีเสรีภาพในการตั้งคำถามและสืบค้น สภายุติธรรมสากลบัญญัติกฎในเรื่องที่คัมภีร์ไม่ได้กล่าวถึง และอำนาจของสภาเกี่ยวกับกิจการของศาสนา ไม่ใช่เรื่องวิทยาศาสตร์หรือมโนธรรมส่วนบุคคล ในคริสต์ศาสนามีตัวอย่างคู่เทียบ เช่น กิจการ 15 และมัทธิว 16:19; 18:18 การ “ละเมิดพันธสัญญา” ไม่ใช่การสงสัยหรือการออกจากศาสนาตามปกติ แต่คือการพยายามแบ่งแยกชุมชนหรืออ้างอำนาจที่ตนไม่มี การหลีกเลี่ยงบุคคลเช่นนั้นก็มีในคริสต์ศาสนาเช่นกัน (มัทธิว 18:17; 1 โครินธ์ 5:11; 2 ยอห์น 10) ผู้วิจารณ์เห็นว่าเป็นวิธีที่รุนแรง และชาวบาไฮตอบว่ามีไว้เพื่อรักษาเอกภาพ หลังจากที่ประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนาแตกแยกมายาวนาน
20. “The Bahá’í God is unknowable, but Christianity offers a personal relationship (John 17:3)”
Bahá’ís hold that God’s essence is beyond human understanding, as the Bible itself says: “no one has ever seen God” (John 1:18; 1 Tim 6:16). Yet God is truly known through his attributes and through his Messengers, as in “no one knows the Father except the Son” (Matt 11:27) and John 14:9. Bahá’í prayers address God as the Beloved, the Merciful and the Friend, and they are as personal as any Christian prayer. In the Bahá’í view, knowing Christ is how people have known the Father, and knowing Bahá’u’lláh is how they know him today.
20. “พระเจ้าของบาไฮเป็นสิ่งที่ไม่อาจรู้จักได้ แต่คริสต์ศาสนาให้ความสัมพันธ์ส่วนตัวกับพระเจ้า (ยอห์น 17:3)”
ชาวบาไฮเชื่อว่าพระธาตุแท้ของพระเจ้าเกินกว่าที่มนุษย์จะเข้าใจ ซึ่งพระคัมภีร์เองก็กล่าวไว้ว่า “ไม่มีใครเคยเห็นพระเจ้า” (ยอห์น 1:18; 1 ทิโมธี 6:16) แต่พระเจ้าทรงเป็นที่รู้จักอย่างแท้จริงผ่านพระลักษณะและผ่านศาสดาของพระองค์ ดังที่ว่า “ไม่มีใครรู้จักพระบิดา เว้นแต่พระบุตร” (มัทธิว 11:27) และยอห์น 14:9 คำสวดของชาวบาไฮเรียกพระเจ้าว่าผู้เป็นที่รัก ผู้ทรงเมตตา และมิตร และเป็นส่วนตัวไม่น้อยกว่าคำอธิษฐานของคริสเตียน ในมุมมองของบาไฮ การรู้จักพระคริสต์คือวิธีที่ผู้คนรู้จักพระบิดาในอดีต และการรู้จักบาฮาอุลลาห์คือวิธีที่รู้จักพระองค์ในยุคนี้
