ประเด็นความแตกต่างระหว่างมุสลิมกับศาสนาบาไฮ

1. “Muhammad is the Seal of the Prophets, so no one can come after him” (Qur’an 33:40)
Bahá’ís accept this verse and affirm Muhammad as the Seal of the Prophets. Bahá’u’lláh himself writes of Muhammad’s station with great reverence in the Kitáb-i-Íqán. The disagreement is about what “seal” means. Bahá’ís understand it as the close of the long cycle of prophecy that began with Adam and prepared humanity for the age of fulfilment. They hold that Bahá’u’lláh does not belong to that cycle of preparation but is the One whom all earlier Messengers promised. Muslims themselves already believe that Jesus will return after Muhammad, which shows that “seal” is not understood to rule out every further divine figure. The Qur’an also says that God sends messengers to “the children of Adam” (7:35), a verse addressed to humanity as a whole. It criticises those who, after Joseph, said God “will never send a messenger after him” (40:34). Bahá’ís read that as a warning against closing the door on God’s guidance. It is fair to say that most Muslim scholars read 33:40 and the hadith on finality as meaning no revelation of any kind after Muhammad, and Bahá’ís do not claim to have settled this by argument. They ask only that their reading be understood as sincere, and not as a denial of Muhammad’s rank.

1. “ท่านนบีมุฮัมมัดเป็นตราประทับของบรรดานบี ดังนั้นจะไม่มีผู้ใดมาหลังท่านอีก” (อัลกุรอาน 33:40)
ชาวบาไฮยอมรับโองการนี้ และยืนยันว่าท่านนบีมุฮัมมัดคือตราประทับของบรรดานบี บาฮาอุลลาห์เองก็เขียนถึงสถานะของท่านด้วยความเคารพอย่างสูงในคีตาบ-อี-อีกอน ข้อต่างอยู่ที่ความหมายของคำว่า “ตราประทับ” ชาวบาไฮเข้าใจว่าหมายถึงการปิดวัฏจักรแห่งการพยากรณ์ ซึ่งเริ่มจากอาดัมและเตรียมมนุษยชาติไว้สำหรับยุคแห่งความสำเร็จสมบูรณ์ และเชื่อว่าบาฮาอุลลาห์ไม่ได้อยู่ในวัฏจักรแห่งการเตรียมนั้น แต่เป็นผู้ที่ศาสดาทุกพระองค์ก่อนหน้านี้ทรงสัญญาไว้ ชาวมุสลิมเองก็เชื่ออยู่แล้วว่านบีอีซา (พระเยซู) จะกลับมาหลังท่านนบีมุฮัมมัด ซึ่งแสดงว่า “ตราประทับ” ไม่ได้ถูกเข้าใจว่าห้ามการมาของบุคคลศักดิ์สิทธิ์อีกโดยสิ้นเชิง อัลกุรอานยังกล่าวว่าพระเจ้าทรงส่งบรรดารอซูลมายัง “ลูกหลานของอาดัม” (7:35) ซึ่งเป็นโองการที่กล่าวถึงมนุษยชาติทั้งปวง และตำหนิผู้ที่หลังยุคยูซุฟกล่าวว่าพระเจ้า “จะไม่ทรงส่งรอซูลมาอีกหลังจากเขา” (40:34) ชาวบาไฮเห็นว่านี่เป็นคำเตือนมิให้ปิดประตูสู่การนำทางของพระเจ้า ต้องยอมรับตามตรงว่านักวิชาการมุสลิมส่วนใหญ่อ่าน 33:40 และหะดีษเรื่องการสิ้นสุดของนบีว่าหมายถึงไม่มีวะห์ยุ (การเปิดเผย) ใด ๆ อีกหลังท่านนบี และชาวบาไฮไม่ได้อ้างว่าชนะข้อโต้แย้งนี้ด้วยเหตุผล เพียงขอให้เข้าใจว่าการอ่านของตนมาจากความจริงใจ ไม่ใช่การปฏิเสธฐานะของท่านนบีมุฮัมมัด

2. “Only Islam is accepted by God (3:19; 3:85), and He has already perfected it (5:3)”
Bahá’ís begin with the Qur’an’s own use of the word. “Islam” means submission to God, and the Qur’an applies it to earlier faithful communities. Abraham was “a Muslim” who was neither Jew nor Christian (3:67), and the disciples of Jesus said “we are Muslims” (3:52). Read this way, 3:19 and 3:85 say that the only religion God accepts is wholehearted submission to Him, which every Messenger taught in his own age. The Qur’an also says that Jews, Christians and Sabians who believe in God and the Last Day and do good will have their reward (2:62; 5:69), which is hard to reconcile with a narrower reading. On 5:3, Bahá’ís agree that Islam was complete and perfect for the community and the age it was revealed to. The same book says “for every age there is a Book” (13:38), and that when God abrogates something He brings “better or similar” (2:106). Jews believed the Torah complete and Christians believed the same of the Gospel, yet the Qur’an did not treat either as the last word. Many Muslim scholars read 3:19 and 5:3 as referring specifically to the religion of Muhammad. This remains a genuine disagreement, and Bahá’ís do not hide it.

2. “พระเจ้าทรงยอมรับเฉพาะอิสลาม (3:19; 3:85) และทรงทำให้ศาสนานี้สมบูรณ์แล้ว (5:3)”
ชาวบาไฮเริ่มจากการที่อัลกุรอานใช้คำนี้เอง “อิสลาม” หมายถึงการน้อมจำนนต่อพระเจ้า และอัลกุรอานใช้คำนี้กับชุมชนผู้ศรัทธาก่อนหน้า ท่านอิบรอฮีมเป็น “มุสลิม” ที่ไม่ใช่ทั้งยิวและคริสเตียน (3:67) และสาวกของนบีอีซากล่าวว่า “เราเป็นมุสลิม” (3:52) เมื่ออ่านในแนวนี้ โองการ 3:19 และ 3:85 หมายความว่าศาสนาเดียวที่พระเจ้าทรงยอมรับคือการน้อมจำนนต่อพระองค์อย่างสุดหัวใจ ซึ่งรอซูลทุกท่านสอนในยุคของตน อัลกุรอานยังกล่าวว่าชาวยิว คริสเตียน และชาวซาเบียนที่ศรัทธาต่อพระเจ้าและวันสุดท้ายและทำความดีจะได้รับรางวัล (2:62; 5:69) ซึ่งยากที่จะกลมกลืนกับการอ่านที่แคบกว่านั้น ส่วน 5:3 ชาวบาไฮเห็นพ้องว่าอิสลามสมบูรณ์และครบถ้วนสำหรับชุมชนและยุคสมัยที่ถูกประทานมา คัมภีร์เล่มเดียวกันนี้กล่าวว่า “ทุกยุคมีคัมภีร์” (13:38) และเมื่อพระเจ้าทรงยกเลิกสิ่งใด พระองค์ทรงนำสิ่งที่ “ดีกว่าหรือเสมอกัน” มาแทน (2:106) ชาวยิวเคยเชื่อว่าเตารอตสมบูรณ์ และชาวคริสต์เชื่อเช่นเดียวกันกับพระกิตติคุณ แต่อัลกุรอานก็ไม่ถือว่าทั้งสองเป็นพระวจนะสุดท้าย นักวิชาการมุสลิมจำนวนมากอ่าน 3:19 และ 5:3 ว่าหมายถึงศาสนาของท่านนบีมุฮัมมัดโดยเฉพาะ นี่ยังเป็นความเห็นต่างที่แท้จริง และชาวบาไฮไม่ได้ปิดบังเรื่องนี้

3. “Bahá’u’lláh abolished the Sharia and replaced it with man-made laws”
Bahá’ís do not say that Islamic law was wrong. They say it was right for seventh-century Arabia, as the Mosaic law was right for its time. The Qur’an itself describes God’s laws as changing. Jesus came “to make lawful for you some of what had been forbidden” (3:50), the Prophet was sent to lift “the burdens and shackles” from earlier communities (7:157), and “to each of you We have given a law and a way” (5:48). Muslims already accept that Islam replaced parts of earlier law, so the principle of progressive law is not foreign to the Qur’an. In the Bahá’í view Bahá’u’lláh’s laws are not man-made: they were revealed in the Kitáb-i-Aqdas, and the Universal House of Justice legislates only on matters the text does not cover. Much is shared with Islam: daily prayer, fasting, the prohibition of alcohol, drugs, gambling, theft, adultery and backbiting, reverence for parents, honesty and charity. The main difference lies in social laws such as the physical punishments (hudud), which Bahá’í law replaces with penalties such as fines, imprisonment or exile, aimed at reform. Bahá’ís recognise that for Muslims the Sharia is the final divine law, and that this is a deep difference, not a misunderstanding.

3. “บาฮาอุลลาห์ยกเลิกชะรีอะฮ์และนำกฎที่มนุษย์สร้างมาแทน”
ชาวบาไฮไม่ได้บอกว่ากฎหมายอิสลามผิด แต่บอกว่าเหมาะสมกับคาบสมุทรอาหรับในศตวรรษที่ 7 เช่นเดียวกับที่ธรรมบัญญัติของโมเสสเหมาะกับยุคของตน อัลกุรอานเองก็พรรณนากฎของพระเจ้าว่าเปลี่ยนแปลงได้ นบีอีซามา “เพื่ออนุมัติบางสิ่งที่เคยถูกห้ามแก่พวกเจ้า” (3:50) ท่านนบีถูกส่งมาเพื่อปลดเปลื้อง “ภาระและโซ่ตรวน” จากชุมชนก่อนหน้า (7:157) และ “สำหรับแต่ละกลุ่มของพวกเจ้า เราได้กำหนดบทบัญญัติและแนวทางไว้” (5:48) ชาวมุสลิมยอมรับอยู่แล้วว่าอิสลามแทนที่กฎบางส่วนของศาสนาก่อนหน้า หลักการเรื่องกฎที่พัฒนาตามยุคจึงไม่แปลกแยกจากอัลกุรอาน ในมุมมองของชาวบาไฮ กฎของบาฮาอุลลาห์ไม่ได้มนุษย์สร้าง แต่ถูกเปิดเผยในคีตาบ-อี-อัคดัส และสภายุติธรรมสากลบัญญัติเฉพาะเรื่องที่ตัวบทไม่ได้กล่าวถึง มีหลายเรื่องที่ร่วมกับอิสลาม ได้แก่ การละหมาดประจำวัน การถือศีลอด การห้ามสุรา ยาเสพติด การพนัน การลักทรัพย์ การผิดประเวณี และการนินทา การเคารพบิดามารดา ความซื่อสัตย์ และการบริจาค ความต่างหลักอยู่ที่กฎทางสังคม เช่น โทษทางกาย (หุดูด) ซึ่งกฎบาไฮแทนที่ด้วยโทษอย่างค่าปรับ การจำคุก หรือการเนรเทศ โดยมุ่งให้กลับตัว ชาวบาไฮเข้าใจว่าสำหรับชาวมุสลิม ชะรีอะฮ์คือกฎของพระเจ้าที่เป็นที่สุด และนี่เป็นความต่างที่ลึกซึ้ง ไม่ใช่ความเข้าใจผิด

4. “Bahá’ís do not keep the Five Pillars: they pray, fast and face a different direction”
Bahá’ís keep their own prescribed acts of worship, which resemble the pillars in intention. They say an obligatory daily prayer, fast for nineteen days each year from sunrise to sunset, give through the Ḥuqúqu’lláh (a payment from surplus wealth), and make pilgrimage to Bahá’í holy places, today in Haifa and Acre. When saying the obligatory prayers they face the Shrine of Bahá’u’lláh at Bahjí, called the Qiblih. Muslims will say the qibla is the Ka’ba, fixed by the Qur’an. Yet the Qur’an itself shows that God changed the qibla, first towards Jerusalem and then towards Mecca (2:142–150), “that We might know who follows the Messenger from those who turn back” (2:143). Bahá’ís intend no disrespect to the Ka’ba, which they honour as the House of Abraham, but they do not perform the Hajj as an obligation. They affirm that the spirit of each pillar, which is prayer, fasting, charity and pilgrimage, stays central to spiritual life. Muslims regard the five pillars as permanent, so this is a genuine difference of law.

4. “ชาวบาไฮไม่ปฏิบัติตามหลักห้าประการ: ละหมาด ถือศีลอด และหันไปทิศทางอื่น”
ชาวบาไฮปฏิบัติศาสนกิจที่กำหนดไว้ของตน ซึ่งคล้ายกับหลักห้าประการในเจตนารมณ์ คือสวดอ้อนวอนภาคบังคับประจำวัน ถือศีลอดสิบเก้าวันในแต่ละปีตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นถึงตก บริจาคผ่านฮูกูกุลลอฮ์ (การจ่ายส่วนหนึ่งจากทรัพย์ส่วนเกิน) และแสวงบุญไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของบาไฮ ซึ่งปัจจุบันอยู่ที่ไฮฟาและอักกา เมื่อสวดอ้อนวอนภาคบังคับ ชาวบาไฮหันไปทางสุสานของบาฮาอุลลาห์ที่บาห์จี เรียกว่ากิบลัต ชาวมุสลิมจะกล่าวว่ากิบลัตคือกะอ์บะฮ์ ซึ่งอัลกุรอานกำหนดไว้ แต่อัลกุรอานเองแสดงว่าพระเจ้าทรงเปลี่ยนกิบลัต จากเยรูซาเล็มไปสู่มักกะฮ์ (2:142–150) “เพื่อให้เรารู้ว่าผู้ใดปฏิบัติตามรอซูลต่างจากผู้ที่ถอยหลัง” (2:143) ชาวบาไฮไม่มีเจตนาไม่เคารพกะอ์บะฮ์ ซึ่งยกย่องเป็นบ้านของอิบรอฮีม แต่ไม่ได้ทำฮัจญ์เป็นข้อบังคับ ชาวบาไฮยืนยันว่าเจตนารมณ์ของแต่ละหลัก คือการละหมาด การถือศีลอด การบริจาค และการแสวงบุญ ยังเป็นหัวใจของชีวิตฝ่ายวิญญาณ ชาวมุสลิมถือว่าหลักห้าประการเป็นสิ่งถาวร นี่จึงเป็นความต่างทางบทบัญญัติที่แท้จริง

5. “The Báb cannot be the Mahdi: the Mahdi is the hidden Twelfth Imam (Shia) or a descendant of the Prophet who will appear with Jesus (Sunni)”
Bahá’ís believe the Báb is the Qá’im, or Mahdi, whom Muslims were promised, and that Bahá’u’lláh is the Promised One whom the Báb foretold. Several facts are cited. The Báb declared himself in 1844, which is 1260 AH, the very year that Shaykhi leaders, following Siyyid Kázim, had taught that the Qá’im would appear. He was a Siyyid, a descendant of the Prophet, from Shiraz, and bore the Prophet’s name, ‘Alí-Muhammad. He called people to the Qur’an and honoured the Prophet’s family. Bahá’ís also point out that the Mahdi traditions are hadith, not Qur’anic text, and that Sunnis and Shi’a disagree sharply about them, including whether the Mahdi has already been born. Some traditions describe dramatic signs or conquest by the sword, which Bahá’ís read as symbolic. The Qur’an repeatedly says earlier peoples rejected Messengers because they did not match expectations (2:87). The Báb was executed in Tabriz in 1850, yet his followers’ suffering did not end the cause, just as the Prophet’s early followers suffered and the cause prevailed. Sunni and Shi’a scholars alike reject the Báb’s claim. Bahá’ís respect that this is a matter of faith on which the two communities part ways.

5. “ท่านบาบเป็นมะฮ์ดีไม่ได้ เพราะมะฮ์ดีคืออิหม่ามองค์ที่สิบสองที่ซ่อนเร้น (ชีอะฮ์) หรือผู้สืบเชื้อสายจากท่านนบีที่จะปรากฏพร้อมนบีอีซา (ซุนนี)”
ชาวบาไฮเชื่อว่าพระบาบคือกออิมหรือมะฮ์ดีที่ชาวมุสลิมได้รับสัญญา และบาฮาอุลลาห์คือผู้ที่พระบาบทรงแจ้งล่วงหน้า มีข้อเท็จจริงหลายข้อที่ยกขึ้นมา พระบาบประกาศพันธกิจในปี ค.ศ. 1844 ตรงกับ ฮ.ศ. 1260 ซึ่งเป็นปีที่ผู้นำสำนักชัยคี ตามแนวทางของซัยยิดกาซิม สอนว่ากออิมจะปรากฏ พระองค์เป็นซัยยิด ผู้สืบเชื้อสายจากท่านนบี มาจากเมืองชีราซ และมีพระนามตรงกับท่านนบีคือ อาลี-มุฮัมมัด พระองค์เรียกผู้คนสู่อัลกุรอานและให้เกียรติครอบครัวของท่านนบี ชาวบาไฮยังชี้ว่าคำบอกเล่าเรื่องมะฮ์ดีเป็นหะดีษ ไม่ใช่ตัวบทอัลกุรอาน และซุนนีกับชีอะฮ์ก็ไม่ลงรอยกันอย่างมากเรื่องนี้ รวมทั้งเรื่องที่ว่ามะฮ์ดีประสูติแล้วหรือยัง บางรายงานกล่าวถึงเครื่องหมายอันน่าพิศวงหรือการพิชิตด้วยดาบ ซึ่งชาวบาไฮอ่านเป็นสัญลักษณ์ อัลกุรอานกล่าวซ้ำ ๆ ว่าชนรุ่นก่อนปฏิเสธรอซูลเพราะไม่ตรงกับที่ตนคาดหวัง (2:87) พระบาบถูกประหารที่ทาบริซในปี ค.ศ. 1850 แต่ความทุกข์ของสาวกก็ไม่ได้ยุติภารกิจนั้น เช่นเดียวกับที่สาวกยุคแรกของท่านนบีทุกข์ยากแต่ภารกิจก็ชนะในที่สุด นักวิชาการทั้งซุนนีและชีอะฮ์ปฏิเสธคำอ้างของพระบาบ ชาวบาไฮเคารพว่านี่เป็นเรื่องของความเชื่อที่สองชุมชนแยกทางกัน

6. “Jesus himself will return from heaven; he is not replaced by someone else”
Muslims base this on the Qur’an’s statement that God raised Jesus to Himself (4:158), on the verse that calls him “a sign of the Hour” (43:61), and on hadith describing his descent. Bahá’ís do not deny Jesus’ high rank: the Qur’an calls him the Messiah, the Word of God and a Spirit from Him (4:171). Their position is that “return” in scripture refers to the return of a spiritual reality and not of the same physical person. The Jews expected the literal Elijah before the Messiah, but in the Gospel account Jesus identified John the Baptist as Elijah in spirit and power (Matthew 11:14). Many missed the fulfilment because they waited for a literal return. Shi’a Muslims use a similar idea when they speak of the “return” (raj’a) of Imam Husayn and the Imams, and Bahá’ís hold Bahá’u’lláh to be the return of Christ and of Husayn in spirit. One hadith in Ibn Majah says “there is no Mahdi except Jesus”. Many scholars regard it as weak, but it shows that Muslims have long differed on how the promised figures relate. Bahá’ís recognise that most Muslims expect Jesus son of Mary himself to descend, and that their reading is not the majority one.

6. “นบีอีซาเองจะกลับมาจากฟากฟ้า ไม่ใช่มีผู้อื่นมาแทน”
ชาวมุสลิมอาศัยโองการที่ว่าพระเจ้าทรงยกท่านอีซาขึ้นหาพระองค์ (4:158) โองการที่เรียกท่านว่า “หมายสำคัญแห่งชั่วโมงสุดท้าย” (43:61) และหะดีษที่พรรณนาการลงมาของท่าน ชาวบาไฮไม่ปฏิเสธฐานะอันสูงส่งของนบีอีซา เพราะอัลกุรอานเรียกท่านว่าอัลมะสีหฺ พระวจนะของพระเจ้า และวิญญาณจากพระองค์ (4:171) จุดยืนของชาวบาไฮคือ “การกลับมา” ในคัมภีร์หมายถึงการกลับมาของความจริงฝ่ายวิญญาณ ไม่ใช่บุคคลทางกายคนเดิม ชาวยิวคาดหวังเอลียาห์ตัวจริงก่อนพระเมสสิยาห์ แต่ในบันทึกของพระกิตติคุณ พระเยซูทรงระบุว่ายอห์นผู้ให้บัพติศมาคือเอลียาห์ในพระวิญญาณและฤทธานุภาพ (มัทธิว 11:14) หลายคนพลาดความสำเร็จเพราะรอการกลับมาตามตัวอักษร ชาวมุสลิมชีอะฮ์ใช้แนวคิดคล้ายกันเมื่อกล่าวถึง “การกลับมา” (รัจอะฮ์) ของอิหม่ามฮูเซนและเหล่าอิหม่าม และชาวบาไฮถือว่าบาฮาอุลลาห์คือการกลับมาของพระคริสต์และของฮูเซนในทางวิญญาณ หะดีษหนึ่งในอิบนุมาญะฮ์กล่าวว่า “ไม่มีมะฮ์ดีนอกจากอีซา” นักวิชาการจำนวนมากถือว่าสายรายงานอ่อน แต่แสดงให้เห็นว่าชาวมุสลิมเคยเห็นต่างกันมายาวนานเรื่องความสัมพันธ์ของบุคคลที่ถูกสัญญาไว้ ชาวบาไฮเข้าใจว่าชาวมุสลิมส่วนใหญ่คาดหวังให้อีซาบุตรมัรยัมเองลงมา และการอ่านของตนไม่ใช่ความเห็นส่วนใหญ่

7. “Bahá’u’lláh claims divinity, which is shirk (associating partners with God)”
Bahá’ís are firm monotheists. They hold that God’s essence is unknowable, and that neither Bahá’u’lláh nor any Messenger is God or a part of God. Bahá’u’lláh described himself as a man like others who was taught by God, and called himself a servant of God. Muslim critics usually cite passages where he speaks in the first person as God. Bahá’ís explain that Messengers have two stations: the human station, in which they are servants of God, and the station in which they speak with God’s voice because they convey His Word. The Qur’an shows the same pattern. The Prophet is told to say “I am only a man like you to whom it has been revealed” (18:110). Yet the Qur’an also says “whoever obeys the Messenger has obeyed God” (4:80), “those who pledge allegiance to you pledge allegiance to God” (48:10), and “you did not throw when you threw, but God threw” (8:17). The hadith qudsi likewise record words of God spoken in the first person through the Prophet. Bahá’ís accept that these distinctions need careful explanation, and they do not take offence that Muslims guard tawhid so closely, because they guard it too.

7. “บาฮาอุลลาห์อ้างความเป็นพระเจ้า ซึ่งเป็นชิริก (การตั้งภาคีต่อพระเจ้า)”
ชาวบาไฮเป็นผู้ถือเอกเทวนิยมอย่างแน่วแน่ เชื่อว่าพระธาตุแท้ของพระเจ้าไม่อาจรู้ได้ และทั้งบาฮาอุลลาห์และศาสดาองค์ใดไม่ใช่พระเจ้าหรือส่วนหนึ่งของพระเจ้า บาฮาอุลลาห์ทรงบรรยายพระองค์เองว่าเป็นมนุษย์เช่นคนอื่นที่พระเจ้าทรงสอน และเรียกพระองค์เองว่าบ่าวของพระเจ้า ผู้วิจารณ์ชาวมุสลิมมักยกข้อความที่พระองค์ตรัสในบุรุษที่หนึ่งในฐานะพระเจ้า ชาวบาไฮอธิบายว่าศาสดามีสองสถานะ คือสถานะมนุษย์ ซึ่งเป็นบ่าวของพระเจ้า และสถานะที่ตรัสด้วยเสียงของพระเจ้าเพราะนำพระวจนะของพระองค์มา อัลกุรอานแสดงรูปแบบเดียวกัน ท่านนบีถูกบอกให้กล่าวว่า “ฉันเป็นเพียงมนุษย์เหมือนพวกท่านที่ได้รับวะห์ยุ” (18:110) แต่อัลกุรอานก็กล่าวด้วยว่า “ผู้ใดเชื่อฟังรอซูลก็เท่ากับเชื่อฟังอัลลอฮ์” (4:80) “บรรดาผู้ที่สาบานจงรักภักดีต่อเจ้าก็คือสาบานต่ออัลลอฮ์” (48:10) และ “เจ้ามิได้ขว้างเมื่อเจ้าขว้าง แต่อัลลอฮ์ทรงขว้าง” (8:17) หะดีษกุดซีก็บันทึกถ้อยคำของพระเจ้าที่ตรัสในบุรุษที่หนึ่งผ่านท่านนบีเช่นกัน ชาวบาไฮยอมรับว่าความแตกต่างเหล่านี้ต้องอธิบายอย่างระมัดระวัง และไม่ถือโทษที่ชาวมุสลิมพิทักษ์เตาฮีดอย่างเข้มงวด เพราะชาวบาไฮก็พิทักษ์เช่นเดียวกัน

8. “Treating all Messengers as one reduces the unique rank of Muhammad”
The Qur’an says both that Muslims “make no distinction between any of His messengers” (2:285) and that “some of these messengers We have favoured above others” (2:253). Bahá’ís keep both ideas. The Messengers are one in their source, purpose and spiritual reality, like the same sun rising on different days. Yet they differ in the scope of their mission, the capacity of the people they address, and the revelation they bring. Bahá’ís do not teach that Muhammad was ordinary or interchangeable. Their writings honour the Prophet in reverent terms and recognise that the Qur’an transformed people from scattered tribes into a civilisation of learning. The principle of progressive revelation does not mean that later Messengers are better as persons than earlier ones. It means that a revelation for a more mature humanity can address more. Muslims may still feel that this lowers Muhammad’s place, because they believe his revelation is the highest and final. Bahá’ís accept that this belief is sincerely held and is not a mistake they need to correct.

8. “การถือว่าศาสดาทุกท่านเป็นหนึ่งเดียวกันลดฐานะอันเป็นเอกลักษณ์ของท่านนบีมุฮัมมัด”
อัลกุรอานกล่าวทั้งว่าชาวมุสลิม “ไม่แบ่งแยกระหว่างรอซูลของพระองค์ท่านใด” (2:285) และว่า “บรรดารอซูลเหล่านั้น เราให้บางท่านเหนือกว่าบางท่าน” (2:253) ชาวบาไฮยึดถือทั้งสองแนวคิด ศาสดาทุกท่านเป็นหนึ่งเดียวกันในที่มา จุดประสงค์ และความจริงฝ่ายวิญญาณ เหมือนดวงอาทิตย์ดวงเดียวขึ้นในวันต่างกัน แต่ต่างกันในขอบเขตของพันธกิจ ศักยภาพของผู้คนที่พระองค์ตรัสด้วย และการเปิดเผยที่นำมา ชาวบาไฮไม่ได้สอนว่าท่านนบีมุฮัมมัดเป็นคนธรรมดาหรือแทนที่ได้ งานเขียนบาไฮให้เกียรติท่านนบีด้วยถ้อยคำเคารพ และยอมรับว่าอัลกุรอานเปลี่ยนผู้คนจากชนเผ่ากระจัดกระจายให้เป็นอารยธรรมแห่งความรู้ หลักการเปิดเผยแบบก้าวหน้าไม่ได้หมายความว่าศาสดาองค์หลังดีกว่าองค์ก่อนในฐานะบุคคล แต่หมายความว่าการเปิดเผยสำหรับมนุษยชาติที่เติบโตขึ้นสามารถกล่าวได้มากกว่า ชาวมุสลิมอาจยังรู้สึกว่านี่ลดฐานะของท่านนบีมุฮัมมัด เพราะเชื่อว่าการเปิดเผยของท่านสูงสุดและสุดท้าย ชาวบาไฮยอมรับว่าความเชื่อนี้ยึดถือด้วยความจริงใจ และไม่ใช่ความผิดพลาดที่ตนต้องแก้ไข

9. “The Qur’an is the final Book, preserved by God (15:9); a new scripture cannot stand beside it”
Bahá’ís affirm that the Qur’an is the Word of God and that its text has been preserved. They do not claim it was corrupted, and Bahá’u’lláh’s Kitáb-i-Íqán is built around Qur’anic verses. They read 15:9, “We have sent down the Reminder and We are its guardian”, as guaranteeing the preservation of the Qur’an, not as saying that no further Book would come. The Qur’an teaches that God has sent Books to many peoples. It confirms the Torah and the Gospel as revealed by God (3:3; 5:46), calls itself “confirming what came before it and a guardian over it” (5:48), and says “for every age there is a Book” (13:38). A revelation after Muhammad does not erase the Qur’an, any more than the Qur’an erased belief in the earlier Scriptures as God’s Word. The Qur’an remains the authoritative text of Islam, and Bahá’ís do not ask Muslims to stop reading it. Many Bahá’ís read it with devotion. The real disagreement is whether God has spoken since, and that is what lies behind each of these questions.

9. “อัลกุรอานคือคัมภีร์สุดท้ายที่พระเจ้าทรงรักษา (15:9) คัมภีร์ใหม่ไม่อาจตั้งเคียงข้างได้”
ชาวบาไฮยืนยันว่าอัลกุรอานเป็นพระวจนะของพระเจ้าและตัวบทได้รับการรักษาไว้ ไม่ได้อ้างว่าถูกแก้ไข และคีตาบ-อี-อีกอนของบาฮาอุลลาห์ก็สร้างขึ้นรอบโองการอัลกุรอาน ชาวบาไฮอ่านโองการ 15:9 “เราได้ประทานอัซซิกร์ลงมา และเราเป็นผู้รักษามัน” ว่ารับรองการรักษาอัลกุรอาน ไม่ใช่การกล่าวว่าจะไม่มีคัมภีร์ใดมาอีก อัลกุรอานสอนว่าพระเจ้าทรงส่งคัมภีร์แก่หลายชนชาติ ทรงรับรองเตารอตและอินญีลว่าถูกประทานจากพระเจ้า (3:3; 5:46) เรียกตัวเองว่า “ยืนยันสิ่งที่มาก่อนหน้า และเป็นผู้พิทักษ์ต่อสิ่งนั้น” (5:48) และกล่าวว่า “ทุกยุคมีคัมภีร์” (13:38) การเปิดเผยหลังท่านนบีมุฮัมมัดไม่ลบล้างอัลกุรอาน เช่นเดียวกับที่อัลกุรอานไม่ได้ลบล้างความเชื่อว่าคัมภีร์ก่อนหน้าเป็นพระวจนะของพระเจ้า อัลกุรอานยังเป็นตัวบทที่มีอำนาจของอิสลาม และชาวบาไฮไม่ได้ขอให้ชาวมุสลิมเลิกอ่าน ชาวบาไฮจำนวนมากอ่านด้วยความศรัทธา ความเห็นต่างที่แท้จริงคือ พระเจ้าทรงตรัสอีกนับแต่นั้นหรือไม่ และนี่คือเบื้องหลังของทุกคำถามเหล่านี้

10. “Bahá’ís explain away the Resurrection, Paradise, Hell, angels and the Night Journey as symbols”
Bahá’ís do not deny them. They affirm the Day of Judgement, the survival of the soul, reward and loss in the next life, and the reality of spiritual beings. They say that scripture’s descriptions are in the language of symbol, and that heaven and hell are real states of nearness to God and remoteness from Him. The Qur’an itself says some verses are clear and others are allegorical, and that “none knows their interpretation except God and those firmly grounded in knowledge” (3:7). Muslim thinkers have long used ta’wil. Ibn Sina emphasised the spiritual nature of the afterlife, Mulla Sadra gave the resurrection a deeply inner and philosophical account, and Sufis read Paradise and Hell as inner conditions. Some early reports even attribute to ‘A’isha the view that the Night Journey was a vision of the spirit and not a physical journey, though most scholars favour the physical one. Shi’a theology also holds that the Imams know the inner meaning (batin) of the Qur’an. Bahá’ís therefore see their approach as part of the Islamic tradition of interpretation. They accept that most Muslim scholars read these matters literally, and that a majority position is not the same as binding proof.

10. “ชาวบาไฮอธิบายเรื่องการฟื้นคืนชีพ สวรรค์ นรก มลาอิกะฮ์ และการเดินทางยามค่ำคืนให้เป็นสัญลักษณ์”
ชาวบาไฮไม่ปฏิเสธสิ่งเหล่านี้ แต่ยืนยันวันพิพากษา การคงอยู่ของวิญญาณ รางวัลและความสูญเสียในโลกหน้า และความมีอยู่จริงของสิ่งมีชีวิตฝ่ายวิญญาณ ชาวบาไฮกล่าวว่าคำพรรณนาในคัมภีร์ใช้ภาษาเชิงสัญลักษณ์ และสวรรค์กับนรกเป็นสภาวะที่เป็นจริงของการอยู่ใกล้และห่างจากพระเจ้า อัลกุรอานเองกล่าวว่าบางโองการชัดเจนและบางโองการเป็นอุปมา และ “ไม่มีผู้ใดรู้ความหมายที่แท้จริงของมัน นอกจากอัลลอฮ์และผู้ที่มีความรู้อันหยั่งลึก” (3:7) นักคิดมุสลิมใช้ตะอ์วีลมายาวนาน อิบนุสีนาเน้นลักษณะฝ่ายวิญญาณของโลกหน้า มุลลา ซัดรอให้คำอธิบายเรื่องการฟื้นคืนชีพในเชิงปรัชญาที่ลึกซึ้งและเป็นภายใน และชาวซูฟีอ่านสวรรค์และนรกเป็นสภาวะภายใน บางรายงานยุคแรกยังระบุว่าท่านหญิงอาอิชะฮ์เห็นว่าการเดินทางยามค่ำคืนเป็นนิมิตฝ่ายวิญญาณ ไม่ใช่การเดินทางทางกาย แม้นักวิชาการส่วนใหญ่จะเห็นว่าเป็นทางกาย เทววิทยาชีอะฮ์ก็ถือว่าอิหม่ามรู้ความหมายภายใน (บาติน) ของอัลกุรอาน ชาวบาไฮจึงเห็นว่าวิธีของตนเป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมการตีความในอิสลาม ชาวบาไฮยอมรับว่านักวิชาการมุสลิมส่วนใหญ่อ่านเรื่องเหล่านี้ตามตัวอักษร และความเห็นส่วนใหญ่ไม่เท่ากับหลักฐานที่ผูกมัด

11. “The Bahá’í teaching that Jesus was crucified contradicts the Qur’an (4:157)”
Bahá’ís affirm that Jesus was crucified, and that this was the supreme sacrifice through which his spiritual influence spread. They hold this on the basis of history and the Gospels, and they recognise that the Qur’an says “they did not kill him nor crucify him, but it was made to appear so to them” (4:157), followed by “God raised him to Himself” (4:158). Most Muslims understand this to mean that Jesus was not crucified, and Bahá’ís do not hide that their view differs. They add that Muslim commentators have not agreed on how to read the verse. The Qur’an does not say who was substituted, early commentators gave many different accounts, and some have taken the verse as denying that Jesus’ enemies succeeded in destroying him or his mission, which is also what Bahá’ís believe. The same Qur’an quotes Jesus saying “peace be upon me the day I was born, the day I die and the day I am raised alive” (19:33), a verse that mentions his death. The two communities share the central Muslim teaching on Jesus: he is the Messiah, the Word of God and a Spirit from God, and his cause triumphed. The difference over this historical detail is real but does not touch his station.

11. “คำสอนของบาไฮว่านบีอีซาถูกตรึงกางเขนขัดกับอัลกุรอาน (4:157)”
ชาวบาไฮยืนยันว่านบีอีซาถูกตรึงกางเขน และเป็นการเสียสละสูงสุดที่ทำให้อิทธิพลฝ่ายวิญญาณของท่านแผ่ขยาย ชาวบาไฮถือเช่นนี้ตามประวัติศาสตร์และพระกิตติคุณ และยอมรับว่าอัลกุรอานกล่าวว่า “พวกเขามิได้ฆ่าเขา และมิได้ตรึงเขา แต่ได้ปรากฏแก่พวกเขาเช่นนั้น” (4:157) ตามด้วย “อัลลอฮ์ทรงยกเขาขึ้นหาพระองค์” (4:158) ชาวมุสลิมส่วนใหญ่เข้าใจว่าหมายความว่านบีอีซาไม่ถูกตรึง และชาวบาไฮไม่ปิดบังว่าความเห็นของตนต่างออกไป ชาวบาไฮเสริมว่านักอรรถาธิบายมุสลิมไม่เห็นตรงกันว่าจะอ่านโองการนี้อย่างไร อัลกุรอานไม่ได้ระบุว่าใครถูกสลับตัว นักอรรถาธิบายยุคแรกให้เรื่องราวหลากหลาย และบางท่านเข้าใจว่าโองการนี้ปฏิเสธว่าศัตรูของท่านทำลายท่านหรือพันธกิจของท่านสำเร็จ ซึ่งชาวบาไฮก็เชื่อเช่นนั้นด้วย อัลกุรอานฉบับเดียวกันยังอ้างคำของนบีอีซาว่า “ความสันติจงมีแก่ฉัน วันที่ฉันเกิด วันที่ฉันตาย และวันที่ฉันถูกฟื้นคืนชีพ” (19:33) ซึ่งเอ่ยถึงการตายของท่าน ทั้งสองชุมชนร่วมกันในคำสอนหลักเรื่องนบีอีซา คือท่านเป็นอัลมะสีหฺ พระวจนะของพระเจ้า และวิญญาณจากพระองค์ และพันธกิจของท่านชนะ ความต่างเรื่องรายละเอียดทางประวัติศาสตร์นี้มีจริง แต่ไม่กระทบสถานะของท่าน

12. “Bahá’u’lláh brought no miracle, and the Báb’s Arabic does not match the inimitable style of the Qur’an (2:23; 17:88)”
Muslims hold that the eloquence of the Qur’an is the Prophet’s lasting miracle. Bahá’ís agree that the Word of God is the greatest proof of a Messenger, and this is the proof they offer. Bahá’u’lláh revealed thousands of tablets, books and prayers in Arabic and Persian, often dictated at great speed while a prisoner. The first chapter of the Báb’s commentary on the Surah of Joseph was revealed on the night of his declaration, according to the eyewitness Mulla Husayn. Bahá’ís do not claim these equal the Qur’an in rank for Muslims. They say the same kind of proof is being offered, namely the power of the Word to change souls and societies. On miracles, the Qur’an records that the Quraysh demanded signs and that the Prophet answered “Am I anything but a human messenger?” (17:93; see also 6:109). The Prophet’s opponents called him a poet and a dreamer (21:5), just as some critics of the Báb faulted his Arabic. Bahá’ís do not deny that miracles can occur but hold that they do not compel faith and are not the basis of Bahá’í belief. Muslims will naturally measure every claim against the Qur’an, and Bahá’ís respect that.

12. “บาฮาอุลลาห์ไม่ได้นำปาฏิหาริย์มา และภาษาอาหรับของพระบาบไม่เทียบเท่าสำนวนอันไม่อาจเลียนแบบของอัลกุรอาน (2:23; 17:88)”
ชาวมุสลิมถือว่าความไพเราะของอัลกุรอานคือปาฏิหาริย์ถาวรของท่านนบี ชาวบาไฮเห็นพ้องว่าพระวจนะของพระเจ้าเป็นหลักฐานยิ่งใหญ่ที่สุดของศาสดา และนี่คือหลักฐานที่ชาวบาไฮเสนอ บาฮาอุลลาห์ทรงเปิดเผยแผ่นจารึก หนังสือ และคำสวดนับพันเป็นภาษาอาหรับและเปอร์เซีย มักบอกให้จดด้วยความรวดเร็วขณะเป็นนักโทษ บทแรกของอรรถาธิบายสูเราะฮ์ยูซุฟของพระบาบถูกเปิดเผยในค่ำคืนที่ประกาศพันธกิจ ตามคำของผู้เห็นเหตุการณ์คือมุลลา ฮุเซน ชาวบาไฮไม่ได้อ้างว่าสิ่งเหล่านี้เทียบเท่าอัลกุรอานในฐานะสำหรับชาวมุสลิม แต่กล่าวว่าเป็นหลักฐานประเภทเดียวกัน คืออานุภาพของพระวจนะที่เปลี่ยนจิตวิญญาณและสังคม เรื่องปาฏิหาริย์ อัลกุรอานบันทึกว่าชาวกุเรชเรียกร้องหมายสำคัญ และท่านนบีตอบว่า “ฉันเป็นอื่นใดนอกจากมนุษย์ผู้เป็นรอซูลหรือ” (17:93 ดู 6:109 ด้วย) ฝ่ายตรงข้ามของท่านนบีเรียกท่านว่ากวีและผู้ฝัน (21:5) เช่นเดียวกับที่ผู้วิจารณ์บางคนตำหนิภาษาอาหรับของพระบาบ ชาวบาไฮไม่ปฏิเสธว่าปาฏิหาริย์เกิดได้ แต่ถือว่าไม่ได้บังคับให้เชื่อ และไม่ใช่รากฐานของความเชื่อบาไฮ ชาวมุสลิมย่อมวัดทุกข้ออ้างด้วยอัลกุรอาน และชาวบาไฮเคารพในเรื่องนี้

13. “Bahá’ís are apostates (murtaddin), and Islamic law allows them to be punished”
Bahá’ís do not consider themselves Muslims who left Islam. They are followers of a new, independent religion, much as the Prophet’s followers did not see themselves as apostates from the religion of Quraysh. The Qur’an gives no worldly punishment for leaving the religion. It says “there is no compulsion in religion” (2:256), “let whoever wills believe and whoever wills disbelieve” (18:29) and “to you your religion and to me mine” (109:6). The verses on apostasy, such as 2:217 and 3:90, speak of loss in the hereafter. The death penalty comes from later hadith and juristic opinion, which Muslim scholars today debate, and many reformist scholars limit it to treason or armed rebellion. In 2008 the Iranian Grand Ayatollah Montazeri issued a ruling that Bahá’ís are entitled to the rights of citizens, and Article 18 of the Universal Declaration of Human Rights protects the freedom to change one’s religion. In practice, Bahá’ís in Iran have faced severe persecution since 1979: more than 200 have been killed or executed, and thousands have lost jobs, property and access to universities. Bahá’ís do not ask Muslims to give up their law. They ask that conscience be left to God, and they note that many Muslims have spoken against the mistreatment of Bahá’ís.

13. “ชาวบาไฮเป็นผู้ออกนอกศาสนา (มุรตัด) และกฎหมายอิสลามอนุญาตให้ลงโทษได้”
ชาวบาไฮไม่ถือว่าตนเป็นมุสลิมที่ละทิ้งอิสลาม แต่เป็นผู้ติดตามศาสนาใหม่ที่เป็นอิสระ เช่นเดียวกับที่สาวกของท่านนบีไม่ได้มองว่าตนเป็นผู้ออกนอกศาสนาของชาวกุเรช อัลกุรอานไม่ได้กำหนดโทษทางโลกสำหรับการออกจากศาสนา แต่กล่าวว่า “ไม่มีการบังคับในศาสนา” (2:256) “ผู้ใดประสงค์ก็จงศรัทธา และผู้ใดประสงค์ก็จงปฏิเสธ” (18:29) และ “สำหรับพวกเจ้าคือศาสนาของพวกเจ้า และสำหรับฉันคือศาสนาของฉัน” (109:6) โองการเรื่องการออกนอกศาสนา เช่น 2:217 และ 3:90 กล่าวถึงความสูญเสียในโลกหน้า โทษประหารมาจากหะดีษและทัศนะของนักนิติศาสตร์ในยุคหลัง ซึ่งนักวิชาการมุสลิมปัจจุบันยังโต้แย้งกัน และนักวิชาการสายปฏิรูปจำนวนมากจำกัดเฉพาะกรณีกบฏหรือก่อการติดอาวุธ ในปี ค.ศ. 2008 อายาตุลลอฮ์ฮุซัยน์ อะลี มุนตะซะรี แห่งอิหร่านออกคำวินิจฉัยว่าชาวบาไฮมีสิทธิของพลเมือง และข้อ 18 ของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนคุ้มครองเสรีภาพในการเปลี่ยนศาสนา ในทางปฏิบัติ ชาวบาไฮในอิหร่านเผชิญการประหัตประหารอย่างรุนแรงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1979 ถูกสังหารหรือประหารชีวิตกว่า 200 คน และอีกนับพันสูญเสียงาน ทรัพย์สิน และโอกาสเข้ามหาวิทยาลัย ชาวบาไฮไม่ได้ขอให้ชาวมุสลิมละทิ้งกฎหมายของตน เพียงขอให้ปล่อยเรื่องมโนธรรมไว้กับพระเจ้า และสังเกตว่าชาวมุสลิมจำนวนมากได้ออกมาคัดค้านการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมต่อชาวบาไฮ

14. “The Bábí and Bahá’í movements were created or used by Russia and Britain to weaken Islam”
This accusation has circulated since the nineteenth century, but historians have not found evidence for it. The Báb and Bahá’u’lláh came from within Iranian society and were imprisoned, exiled and persecuted by the Qajar and Ottoman governments. Bahá’u’lláh was banished from Iran to Baghdad, then to Istanbul, Edirne and finally the prison city of Acre, which is hardly the path of someone supported by an empire. Thousands of early Bábís, mostly ordinary Iranians, died for their faith and not for any political cause. ‘Abdu’l-Bahá was knighted by Britain in 1920 for helping to prevent famine in Palestine during the First World War, and he never used the title. Bahá’ís are honest that in the 1840s and 1850s some Bábís took up arms in defence at sieges such as Mazandaran, Zanjan and Nayriz, and that Bahá’u’lláh later forbade holy war. His teaching forbids partisan political activity and urges obedience to the government of one’s country, and Bahá’ís have not organised armed or partisan movements since. The same kind of accusation was made against the Prophet’s followers by their enemies. Bahá’ís ask only that the community be judged by its actual conduct.

14. “ขบวนการบาบีและบาไฮถูกสร้างหรือถูกใช้โดยรัสเซียและอังกฤษเพื่อทำลายอิสลาม”
ข้อกล่าวหานี้แพร่หลายมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 แต่นักประวัติศาสตร์ไม่พบหลักฐานสนับสนุน พระบาบและบาฮาอุลลาห์มาจากภายในสังคมอิหร่าน และถูกจองจำ เนรเทศ และประหัตประหารโดยรัฐบาลราชวงศ์กอจาร์และออตโตมัน บาฮาอุลลาห์ถูกเนรเทศจากอิหร่านไปแบกแดด แล้วไปอิสตันบูล เอดีร์เน และสุดท้ายไปเมืองคุกอักกา ซึ่งไม่ใช่เส้นทางของผู้ที่มีจักรวรรดิหนุนหลัง ชาวบาบียุคแรกนับพันคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวอิหร่านธรรมดา ตายเพราะศรัทธา ไม่ใช่เพื่อเป้าหมายทางการเมือง อับดุลบาฮาได้รับอัศวินยศจากอังกฤษในปี ค.ศ. 1920 จากการช่วยป้องกันภาวะอดอยากในปาเลสไตน์ช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และไม่เคยใช้ตำแหน่งนั้น ชาวบาไฮตรงไปตรงมาว่าในทศวรรษ 1840–1850 ชาวบาบีบางส่วนจับอาวุธป้องกันตนในการถูกปิดล้อม เช่น ที่มาซันดารานและแซนจานและนายริซ และบาฮาอุลลาห์ต่อมาทรงห้ามสงครามศักดิ์สิทธิ์ คำสอนของพระองค์ห้ามกิจกรรมทางการเมืองแบบสังกัดฝ่าย และเรียกร้องให้เชื่อฟังรัฐบาลของประเทศที่อาศัย และชาวบาไฮไม่ได้จัดตั้งขบวนการติดอาวุธหรือพรรคการเมืองนับแต่นั้น ข้อกล่าวหาทำนองเดียวกันนี้ศัตรูก็เคยใช้กับสาวกของท่านนบีเช่นกัน ชาวบาไฮขอเพียงให้ตัดสินชุมชนจากการกระทำจริง

15. “Bahá’ís are linked to Israel and Zionism because their world centre is in Haifa and Acre”
The Bahá’í holy places are in Haifa and Acre for a historical reason that has nothing to do with Zionism. The Ottoman Empire exiled Bahá’u’lláh to the prison city of Acre in 1868, and he died near there in 1892. ‘Abdu’l-Bahá laid the Báb’s remains to rest on Mount Carmel in 1909, nearly forty years before the State of Israel existed. When the state was founded in 1948, the Bahá’í centre was already there, as the Muslim holy sites in Jerusalem were, and the Bahá’í World Centre has not changed because of any political event. Bahá’ís are forbidden to take part in partisan politics, and the Faith takes no side in the Israeli-Palestinian conflict beyond calling for justice and peace for everyone. The Bahá’í World Centre has stated that Bahá’ís do not engage in teaching activity in Israel. The staff at the World Centre are volunteers from many countries. The Faith is also persecuted in Iran by a state that accuses it of Zionism, which shows how the accusation is used. Many Muslims feel deep pain about Palestine, and Bahá’ís respect that feeling. They ask only not to be held responsible for a political situation they did not create.

15. “ชาวบาไฮเกี่ยวข้องกับอิสราเอลและลัทธิไซออนิสต์ เพราะศูนย์กลางโลกอยู่ที่ไฮฟาและอักกา”
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของบาไฮอยู่ที่ไฮฟาและอักกาด้วยเหตุผลทางประวัติศาสตร์ที่ไม่เกี่ยวกับลัทธิไซออนิสต์ จักรวรรดิออตโตมันเนรเทศบาฮาอุลลาห์ไปเมืองคุกอักกาในปี ค.ศ. 1868 และพระองค์สิ้นพระชนม์ใกล้เมืองนั้นในปี ค.ศ. 1892 อับดุลบาฮาทรงนำพระศพของพระบาบไปไว้บนภูเขาคาร์เมลในปี ค.ศ. 1909 ก่อนที่รัฐอิสราเอลจะเกิดขึ้นเกือบสี่สิบปี เมื่อรัฐก่อตั้งในปี ค.ศ. 1948 ศูนย์กลางบาไฮอยู่ที่นั่นอยู่แล้ว เช่นเดียวกับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของมุสลิมในเยรูซาเล็ม และศูนย์กลางโลกของบาไฮไม่ได้เปลี่ยนเพราะเหตุการณ์ทางการเมืองใด ชาวบาไฮถูกห้ามเข้าร่วมการเมืองแบบสังกัดฝ่าย และศาสนานี้ไม่เข้าข้างฝ่ายใดในความขัดแย้งอิสราเอล-ปาเลสไตน์ นอกจากเรียกร้องความยุติธรรมและสันติภาพสำหรับทุกคน ศูนย์กลางโลกของบาไฮแถลงว่าชาวบาไฮไม่ได้ทำกิจกรรมเผยแผ่ศาสนาในอิสราเอล เจ้าหน้าที่ที่ศูนย์กลางโลกเป็นอาสาสมัครจากหลายประเทศ ศาสนานี้ยังถูกประหัตประหารในอิหร่านโดยรัฐที่กล่าวหาว่าเป็นไซออนิสต์ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าข้อกล่าวหานี้ถูกใช้อย่างไร ชาวมุสลิมจำนวนมากรู้สึกเจ็บปวดลึกซึ้งต่อปาเลสไตน์ และชาวบาไฮเคารพความรู้สึกนั้น ขอเพียงไม่ถูกถือว่ารับผิดชอบต่อสถานการณ์ทางการเมืองที่ตนไม่ได้ก่อ

16. “Bahá’ís abolished jihad, which is an obligation in Islam”
Bahá’u’lláh abolished holy war, and Bahá’ís are committed to non-violence. They do not say that jihad in Islam was wrong. The Qur’an permitted fighting in self-defence when the Muslim community was attacked and expelled (2:190; 22:39), and the early Muslims faced real threats to their survival. Bahá’ís believe the conditions of that time have passed and that humanity is now called to unity. They also hold that a faith spread by the sword would contradict the Qur’an’s own rule that “there is no compulsion in religion” (2:256). The Arabic word jihad means striving, and the Qur’an uses it for non-violent striving as well. The Meccan verse 25:52 tells the Prophet to “strive against them with it [the Qur’an] a great striving”, and 29:69 promises guidance to those who strive for God. Many Muslim scholars today understand jihad mainly as moral and spiritual striving, and as defence only when attacked, which is close to the Bahá’í view in practice. Bahá’ís recognise that classical jurists treated jihad as a continuing duty and that its abolition is a major difference. They suggest that the Qur’an’s call to peace (8:61; 2:208) is the direction in which God is leading humanity.

16. “ชาวบาไฮยกเลิกญิฮาด ซึ่งเป็นหน้าที่ในอิสลาม”
บาฮาอุลลาห์ทรงยกเลิกสงครามศักดิ์สิทธิ์ และชาวบาไฮมุ่งมั่นในอหิงสา ชาวบาไฮไม่ได้บอกว่าญิฮาดในอิสลามผิด อัลกุรอานอนุญาตให้ต่อสู้เพื่อป้องกันตนเมื่อชุมชนมุสลิมถูกโจมตีและถูกขับไล่ (2:190; 22:39) และมุสลิมยุคแรกเผชิญภัยคุกคามต่อการอยู่รอดจริง ชาวบาไฮเชื่อว่าเงื่อนไขในสมัยนั้นผ่านไปแล้ว และมนุษยชาติถูกเรียกสู่เอกภาพ อีกทั้งศาสนาที่แพร่ด้วยดาบจะขัดกับกฎของอัลกุรอานเองว่า “ไม่มีการบังคับในศาสนา” (2:256) คำว่าญิฮาดในภาษาอาหรับหมายถึงการพากเพียร และอัลกุรอานใช้กับการพากเพียรโดยไม่ใช้ความรุนแรงด้วย โองการช่วงมักกะฮ์ 25:52 สั่งท่านนบีให้ “พากเพียรต่อสู้กับพวกเขาด้วยสิ่งนี้ [อัลกุรอาน] เป็นการพากเพียรอย่างยิ่งใหญ่” และ 29:69 สัญญาการนำทางแก่ผู้ที่พากเพียรเพื่อพระเจ้า นักวิชาการมุสลิมปัจจุบันจำนวนมากเข้าใจญิฮาดว่าเป็นการพากเพียรทางศีลธรรมและจิตวิญญาณเป็นหลัก และเป็นการป้องกันตนเฉพาะเมื่อถูกโจมตี ซึ่งใกล้เคียงกับมุมมองของบาไฮในทางปฏิบัติ ชาวบาไฮยอมรับว่านักนิติศาสตร์ยุคคลาสสิกถือว่าญิฮาดเป็นหน้าที่ต่อเนื่อง และการยกเลิกเป็นความต่างสำคัญ ชาวบาไฮเสนอว่าการเรียกร้องสันติภาพของอัลกุรอาน (8:61; 2:208) คือทิศทางที่พระเจ้าทรงนำมนุษยชาติไป

17. “The Bahá’í teaching of the full equality of men and women contradicts Islamic rulings on inheritance, testimony and leadership”
Bahá’ís teach that women and men are equal in the sight of God and should have equal access to education, work and public life. Where resources are limited, the education of girls takes priority. They recognise that Islam raised the status of women in seventh-century Arabia. It condemned the burying of girl infants (81:8–9), gave women rights to inherit and own property, and declared that believing men and women are “allies of one another” (9:71) with equal spiritual reward (33:35). Bahá’ís suggest that the specific rulings of 4:11 and 2:282, which give men a double share and treat two women as witnesses in a financial contract, fitted the social and economic realities of that time, when men bore the financial responsibility for families. Many modern Muslim scholars also argue for contextual readings. Bahá’ís accept that traditional Muslim jurisprudence regards these rules as binding and that the difference is real. They also acknowledge that the Faith has its own difficult question: the members of the Universal House of Justice are men, for reasons Bahá’ís accept as a matter of faith and expect will become clear in time. Women serve in all other institutions, including local and national assemblies and as Counsellors.

17. “คำสอนบาไฮเรื่องความเท่าเทียมสมบูรณ์ของบุรุษและสตรีขัดกับบทบัญญัติอิสลามเรื่องมรดก การเป็นพยาน และการเป็นผู้นำ”
ชาวบาไฮสอนว่าสตรีและบุรุษเท่าเทียมกันในสายพระเนตรของพระเจ้า และควรมีโอกาสเท่ากันในการศึกษา การทำงาน และชีวิตสาธารณะ เมื่อทรัพยากรจำกัด การศึกษาของเด็กหญิงมาก่อน ชาวบาไฮยอมรับว่าอิสลามยกสถานะสตรีในอาหรับศตวรรษที่ 7 ห้ามการฝังเด็กหญิงทั้งเป็น (81:8–9) ให้สตรีมีสิทธิ์รับมรดกและถือครองทรัพย์สิน และประกาศว่าบรรดาผู้ศรัทธาชายและหญิง “เป็นมิตรของกันและกัน” (9:71) และได้รับรางวัลฝ่ายวิญญาณเท่ากัน (33:35) ชาวบาไฮเสนอว่าบทบัญญัติเฉพาะใน 4:11 และ 2:282 ซึ่งให้บุรุษได้ส่วนแบ่งสองเท่าและให้สตรีสองคนเป็นพยานแทนหนึ่งในสัญญาทางการเงิน เหมาะกับความเป็นจริงทางสังคมและเศรษฐกิจของยุคนั้น เมื่อบุรุษรับภาระทางการเงินของครอบครัว นักวิชาการมุสลิมสมัยใหม่จำนวนมากก็เสนอการอ่านตามบริบทเช่นกัน ชาวบาไฮยอมรับว่านิติศาสตร์มุสลิมแบบดั้งเดิมถือว่ากฎเหล่านี้ผูกมัด และความต่างนี้มีจริง ชาวบาไฮยังยอมรับว่าศาสนาของตนมีคำถามที่ยากของตนเองเช่นกัน คือสมาชิกสภายุติธรรมสากลเป็นบุรุษ ด้วยเหตุผลที่ชาวบาไฮยอมรับด้วยศรัทธาและคาดว่าจะกระจ่างในเวลาต่อไป สตรีทำหน้าที่ในสถาบันอื่นทั้งหมด รวมถึงสภาท้องถิ่นและระดับชาติ และเป็นที่ปรึกษา

18. “Bahá’ís reject the ‘ulama, the Imams and the Sunnah and put their own leadership in their place”
Bahá’ís have deep respect for the Prophet’s example and for the Imams, whom the Báb’s and Bahá’u’lláh’s writings praise, and they revere ‘Alí and Husayn in particular. The Bahá’í Faith has no clergy. Its authority follows the line set out in Bahá’u’lláh’s Covenant, which passes through ‘Abdu’l-Bahá and Shoghi Effendi to the elected Universal House of Justice. This is similar in purpose to the Shi’a idea of continuing authority, though not the same, and it serves as a safeguard against division. Bahá’ís also take a lesson from the historical role of religious leaders in rejecting Messengers, and the Qur’an itself criticises those who “take their rabbis and monks as lords besides God” (9:31). Muslim scholars did enormous work to preserve the Prophet’s sayings, and Bahá’ís recognise that gathering hadith took generations. Bahá’u’lláh’s writings, by contrast, were written in his own hand or by his secretary, so their text is not in question. Muslims will disagree that any further source of authority can be added, and Shi’a Muslims will not accept the Bahá’í understanding of the Imams’ rank. Bahá’ís accept that these are matters of sincere belief on both sides.

18. “ชาวบาไฮปฏิเสธอุละมาอ์ อิหม่าม และซุนนะฮ์ แล้วนำผู้นำของตนมาแทนที่”
ชาวบาไฮเคารพแบบอย่างของท่านนบีและบรรดาอิหม่ามอย่างลึกซึ้ง งานเขียนของพระบาบและบาฮาอุลลาห์สรรเสริญท่านเหล่านั้น และชาวบาไฮเคารพท่านอะลีและท่านฮุซัยน์เป็นพิเศษ ศาสนาบาไฮไม่มีนักบวช อำนาจของศาสนาเป็นไปตามสายที่ระบุไว้ในพันธสัญญาของบาฮาอุลลาห์ ซึ่งสืบผ่านอับดุลบาฮาและโชกี เอฟเฟนดี ไปสู่สภายุติธรรมสากลที่มาจากการเลือกตั้ง สิ่งนี้คล้ายกับแนวคิดอำนาจต่อเนื่องของชีอะฮ์ในจุดมุ่งหมาย แต่ไม่เหมือนกัน และเป็นการป้องกันการแตกแยก ชาวบาไฮยังเรียนรู้จากบทบาททางประวัติศาสตร์ของผู้นำศาสนาที่ปฏิเสธศาสดา และอัลกุรอานเองก็ตำหนิผู้ที่ “ยึดถือบรรดาผู้รู้และนักบวชของตนเป็นพระเจ้านอกจากอัลลอฮ์” (9:31) นักวิชาการมุสลิมทำงานมหาศาลในการรักษาคำพูดของท่านนบี และชาวบาไฮยอมรับว่าการรวบรวมหะดีษใช้เวลาหลายชั่วอายุคน ส่วนงานเขียนของบาฮาอุลลาห์ เขียนด้วยพระหัตถ์เองหรือโดยเลขานุการ ตัวบทจึงไม่มีข้อสงสัย ชาวมุสลิมจะไม่เห็นด้วยว่าสามารถเพิ่มแหล่งอำนาจอื่นได้ และชาวมุสลิมชีอะฮ์จะไม่ยอมรับความเข้าใจของบาไฮเกี่ยวกับฐานะของอิหม่าม ชาวบาไฮยอมรับว่านี่เป็นเรื่องของความเชื่อที่จริงใจของทั้งสองฝ่าย

19. “Bahá’ís use deception (taqiyya) and target Muslims for conversion”
Truthfulness is among the most emphasised Bahá’í virtues, and Bahá’u’lláh taught that it is the foundation of all human virtues. Bahá’ís teach openly when they teach, and they do not use bribes, pressure or false claims. Bahá’í teaching is guided by the Qur’an’s own rule for inviting others: “invite to the way of your Lord with wisdom and good instruction, and debate with them in the best manner” (16:125; see also 29:46). Muslims also invite others to Islam, and Bahá’ís do so in the same spirit. Bahá’í law also requires obedience to the law of the land, so in countries where teaching a religion to Muslims is forbidden, Bahá’ís do not do so. Where Bahá’ís in Iran face persecution, they have sometimes had to be careful about speaking, as Muslims in Mecca were before the Hijra, and the Qur’an recognises that believers under compulsion may conceal their belief (16:106). Bahá’ís are asked to speak respectfully of other religions and to associate with the followers of all faiths in friendship. Muslims may reasonably prefer that no one try to change their religion, and Bahá’ís respect that choice. They ask only that their own freedom to share their faith peacefully, as Muslims do, be respected as well.

19. “ชาวบาไฮใช้การหลอกลวง (ตะกียะฮ์) และมุ่งชักชวนมุสลิมให้เปลี่ยนศาสนา”
ความซื่อสัตย์เป็นคุณธรรมที่ชาวบาไฮเน้นที่สุดข้อหนึ่ง และบาฮาอุลลาห์สอนว่าเป็นรากฐานของคุณธรรมทั้งปวงของมนุษย์ ชาวบาไฮเผยแผ่อย่างเปิดเผยเมื่อเผยแผ่ และไม่ใช้สินบน แรงกดดัน หรือข้ออ้างเท็จ การเผยแผ่ของบาไฮยึดหลักที่อัลกุรอานวางไว้สำหรับการเชิญชวนผู้อื่น คือ “จงเชิญชวนสู่ทางของพระผู้เป็นเจ้าของเจ้าด้วยปัญญาและคำตักเตือนที่ดี และโต้แย้งกับพวกเขาด้วยวิธีที่ดีที่สุด” (16:125 ดู 29:46 ด้วย) ชาวมุสลิมก็เชิญชวนผู้อื่นสู่อิสลามเช่นกัน และชาวบาไฮทำด้วยเจตนารมณ์เดียวกัน กฎบาไฮยังกำหนดให้เชื่อฟังกฎหมายของแผ่นดิน ดังนั้นในประเทศที่ห้ามเผยแผ่ศาสนาแก่มุสลิม ชาวบาไฮจะไม่ทำ ในที่ที่ชาวบาไฮในอิหร่านถูกประหัตประหาร บางครั้งต้องระมัดระวังการพูด เช่นเดียวกับมุสลิมในมักกะฮ์ก่อนฮิจเราะฮ์ และอัลกุรอานยอมรับว่าผู้ศรัทธาที่ถูกบังคับอาจปกปิดความเชื่อได้ (16:106) ชาวบาไฮได้รับการสอนให้พูดถึงศาสนาอื่นด้วยความเคารพ และคบหากับผู้นับถือทุกศาสนาด้วยมิตรภาพ ชาวมุสลิมอาจมีเหตุผลที่อยากให้ไม่มีใครพยายามเปลี่ยนศาสนาของตน และชาวบาไฮเคารพทางเลือกนั้น ขอเพียงให้เสรีภาพของชาวบาไฮในการแบ่งปันศรัทธาอย่างสันติ เช่นเดียวกับที่ชาวมุสลิมทำ ได้รับความเคารพเช่นกัน

20. “Muslim scholars of all schools agree (ijma’) that the Bahá’í Faith lies outside Islam”
Bahá’ís agree. They have never claimed to be Muslims or a sect of Islam, and they say plainly that the Bahá’í Faith is an independent religion. An Egyptian religious court said the same in 1925. The real question is whether a consensus of scholars proves that a new revelation is false. The leaders of Quraysh and many of the rabbis of Medina were united in rejecting the Prophet Muhammad, yet the Qur’an teaches that numbers do not prove truth: “if you obey most of those on earth, they will lead you astray” (6:116). Bahá’ís recognise that ijma’ concerns questions within Islam, whereas the Bahá’í claim is that a new Messenger has come, and no Muslim can be asked to accept this simply on Bahá’í authority. They ask instead for what the Qur’an itself requires: independent investigation, fairness, and freedom to follow conscience. Many Muslim thinkers, in Iran and elsewhere, have argued that whatever one believes about Bahá’í claims, Bahá’ís should be treated with justice and not harmed. The Qur’an commands justice even towards those we disagree with: “do not let hatred of a people prevent you from being just” (5:8).

20. “นักวิชาการมุสลิมทุกสำนักเห็นพ้อง (อิจญ์มาอ์) ว่าศาสนาบาไฮอยู่นอกอิสลาม”
ชาวบาไฮเห็นด้วย ชาวบาไฮไม่เคยอ้างว่าเป็นมุสลิมหรือนิกายของอิสลาม และกล่าวอย่างชัดเจนว่าศาสนาบาไฮเป็นศาสนาอิสระ ศาลศาสนาแห่งหนึ่งในอียิปต์ก็วินิจฉัยเช่นเดียวกันในปี ค.ศ. 1925 คำถามที่แท้จริงคือ มติเอกฉันท์ของนักวิชาการพิสูจน์ได้หรือไม่ว่าการเปิดเผยใหม่เป็นเท็จ ผู้นำชาวกุเรชและแรบไบจำนวนมากแห่งมะดีนะฮ์ร่วมกันปฏิเสธท่านนบีมุฮัมมัด แต่อัลกุรอานสอนว่าจำนวนมากไม่ได้พิสูจน์ความจริง “ถ้าเจ้าเชื่อฟังคนส่วนใหญ่บนแผ่นดิน พวกเขาจะทำให้เจ้าหลงทาง” (6:116) ชาวบาไฮยอมรับว่าอิจญ์มาอ์เกี่ยวกับคำถามภายในอิสลาม ขณะที่ข้ออ้างของบาไฮคือมีศาสดาองค์ใหม่มาถึง และไม่อาจขอให้ชาวมุสลิมยอมรับเพียงเพราะอำนาจของบาไฮ ชาวบาไฮขอสิ่งที่อัลกุรอานเองเรียกร้อง คือการสืบค้นด้วยตนเอง ความเป็นธรรม และเสรีภาพที่จะตามมโนธรรม นักคิดมุสลิมจำนวนมากทั้งในอิหร่านและที่อื่น ๆ ได้โต้แย้งว่าไม่ว่าจะเชื่ออย่างไรเกี่ยวกับข้ออ้างของบาไฮ ชาวบาไฮควรได้รับความยุติธรรมและไม่ถูกทำร้าย อัลกุรอานสั่งให้ยุติธรรมแม้ต่อผู้ที่เราเห็นต่าง “อย่าให้ความเกลียดชังต่อกลุ่มชนใดทำให้พวกเจ้าไม่ยุติธรรม” (5:8)

How Muslims typically respond, and a note on tone
Most Muslim scholars would say that the finality of Muhammad’s prophethood (khatm al-nubuwwa) is a settled article of faith, supported by the Qur’an, the hadith and the consensus of the community, and that symbolic readings cannot override it. They would add that the verses cited in items 1, 2 and 9 have standard Muslim interpretations quite different from the Bahá’í ones, and that the Bahá’í Faith is a new religion and not a continuation of Islam. These are serious objections, and the answers above will not persuade someone for whom the finality of the Prophet is part of the foundation of faith. Items 1, 2, 5, 6, 8, 9 and 11 are the points where honest acknowledgement of a lasting difference usually builds more trust than argument. The common ground is substantial: one God, reverence for Muhammad and the Qur’an, prayer, fasting, charity, the prohibition of alcohol, and the call to justice. Conversations tend to go better when Bahá’ís begin with that, listen first, and leave the other person free to disagree.

มุสลิมมักตอบอย่างไร และหมายเหตุเรื่องท่าที
นักวิชาการมุสลิมส่วนใหญ่จะกล่าวว่าความเป็นที่สุดของการเป็นนบีของท่านมุฮัมมัด (คอตมุนนุบูวะฮ์) เป็นหลักศรัทธาที่ยุติแล้ว มีอัลกุรอาน หะดีษ และมติเอกฉันท์ของประชาชาติรองรับ และการอ่านเชิงสัญลักษณ์ไม่อาจล้มล้างได้ พวกเขาจะเสริมว่าโองการที่ยกในข้อ 1, 2 และ 9 มีการตีความมาตรฐานของมุสลิมที่ต่างจากของบาไฮมาก และศาสนาบาไฮเป็นศาสนาใหม่ ไม่ใช่ความต่อเนื่องของอิสลาม นี่เป็นข้อคัดค้านที่จริงจัง และคำตอบข้างต้นจะไม่โน้มน้าวผู้ที่ถือว่าความเป็นที่สุดของท่านนบีเป็นส่วนหนึ่งของรากฐานแห่งศรัทธา ข้อ 1, 2, 5, 6, 8, 9 และ 11 คือประเด็นที่การยอมรับความต่างที่ยั่งยืนอย่างตรงไปตรงมามักสร้างความไว้วางใจได้มากกว่าการโต้แย้ง ความร่วมกันมีมาก ได้แก่ พระเจ้าองค์เดียว การเคารพท่านนบีมุฮัมมัดและอัลกุรอาน การละหมาด การถือศีลอด การบริจาค การห้ามสุรา และการเรียกร้องความยุติธรรม บทสนทนามักราบรื่นกว่าเมื่อชาวบาไฮเริ่มจากจุดนั้น ฟังก่อน และเปิดให้อีกฝ่ายมีอิสระที่จะเห็นต่าง